Stanisław Staszic, kiedy Rzeczpospolita chyliła się ku upadkowi, wewnętrznie zdezintegrowana, zdradzana przez swoje elity opłacane przez dwory sąsiednich krajów, przestrzegał: „Paść może i naród wielki, zniszczeć tylko nikczemny”. W „Przestrogach dla Polski” przedstawiał recepty na uzdrowienie życia politycznego oraz oświaty, kontynuując działania Stanisława Konarskiego (Collegium Nobilium), który odważył się być mądrym, ucząc krytycznego myślenia, aby odróżniać dobro od zła, nikczemność od przyzwoitości. Podobną patriotyczną i mądrą postawę w czasach instalacji zbrodniczego systemu komunistycznego wykazywał skazany na śmierć niezłomny Łukasz Ciepliński, co obrazują jego grypsy pisane do syna z celi więziennej. Pouczał: „(…) musisz kształcić swój charakter (silna wola, dzielność, pracowitość, inicjatywa, umiłowanie szlachetnych celów) bez niego niczego nie osiągniesz”, „Co szlachetne i wielkie – przyjmuj. Co płytkie i nikczemne –odrzucaj”. To były przesłania, przestrogi dla całego pokolenia, jednak nie do końca realizowane, a nader często anulowane. W ramach instalacji komunizmu wdrażano w życie ich zaprzeczenie, realizowano nakaz akceptacji etyki nikczemnego postępowania, bez czego komunizm nie miałby szans na przetrwanie. Jakby zapomniano przestrogi Staszica i nauki Cieplińskiego, że to grozi zniszczeniem narodu. Komunistom o to zresztą chodziło, ale i po tzw. obaleniu komunizmu taką „etykę” odwróconych pojęć akceptowano, stąd mamy oznaki schyłku cywilizacji opartej na etyce chrześcijańskiej. Zanik krytycznego myślenia w środowiskach akademickich, które powinny być jego naturalnym bastionem, prowadzi do utraty zdolności odróżniania dotychczasowych wartości uznawanych za wsteczne i anulowane od „postępowych” antywartości. System edukacji i nauki, funkcjonujący w ramach antykultury unieważniania i formujący kolejne pokolenia po anulowaniu przestróg Staszica i Cieplińskiego, prowadzić może tylko do cywilizacyjnego osłabienia wspólnoty narodowej, aż do zniszczenia narodu.
Dodaj komentarz