Komentarze pod tekstem CL, które odnosiły się do Przemysława Gintrowskiego, sprowokowały mnie do przytoczenia poniższego wspomnienia.
————————-
Zastępstwo w klasie IVc XXXVII Liceum Ogólnokształcącego w Warszawie
Historie dziwnie się plotą, mają jakąś swoją pokrętną logikę, jakieś dziwne przeznaczenie nimi kieruje, mają swoją dynamikę. Pani profesor Krystyna Krupowicz, a precyzyjniej magister Krystyna Krupowicz ( 10.10.1928 – 2.03.2019), uczyła matematyki w XXXVII LO i była naszą wychowawczynią. Kiedyś była taka funkcja, teraz nie wiem czy też tak się nazywa i czy w ogóle istnieje.
Pewnego, chyba wiosennego dnia, czekając na opóźniającą się lekcję matematyki z profesor Krupowicz, zamiast niej weszła do klasy dyrka Regina Gromelska (12.01.1921 – 12.10.2004) w towarzystwie młodego człowieka. Bez jakichś wstępów oznajmiła, że pani Krystyna miała wypadek i w zastępstwie lekcje matematyki będzie prowadzić jej syn Stanisław, nauczyciel matematyki w liceum Modrzewskiego, absolwent Wydziału Matematyki na UW . Po wyjściu dyr Gromelskiej nastąpiło lekkie poruszenie i seria pytań: a co się stało, jaki wypadek, czy poważny? Okazało się, że myjąc okno, spadła z parapetu i złamała prawą rękę. Któryś z kolegów roztropnie spytał, czy spadła na zewnątrz, czy do środka.
Na tej godzinie lekcyjnej problemy matematyczne już nie były poruszane. Pamięć bywa zawodna lub twórcza, większość pamięta tą sytuację, ale opisy są różne. Podstawowa wersja opisana wyżej i potwierdzona przez koleżanki, które były z wizytą u naszej wychowawczyni i pamiętają rękę w gipsie. Takich kurtuazyjnych wizyt było kilka. Inna wersja, że złamane dwie ręce, inna, że złamana noga, inna że złamanie nastąpiło przy wejściu do domu. Dodatkowo doszły komplikacje związane z leczeniem. Kości krzywo się zrastały i konieczne były dodatkowe zabiegi, ponowne złamanie i nowy gips. Dlatego to trwało kilka miesięcy.
Przed kolejną lekcją matmy zastanawialiśmy się, jak młody Krupowicz da sobie z nami radę, a tu wchodzi inny gostek. Wysoki, z czarną brodą, z powłóczystym spojrzeniem i oznajmia: „Jestem za Staszka, bo on nie może. Nazywam się Przemek Gintrowski i trochę się znam na matematyce”. Faktycznie się znał. Skończył Wydział Mechaniczny Energetyki i Lotnictwa na PW.
Stanisław Krupowicz i Przemysław Gintrowski chodzili do Liceum Reytana w Warszawie i tam zaczęli swoją działalność muzyczną. Ich drogi ponownie się zeszły w Liceum Modrzewskiego, gdzie byli nauczycielami, Stanisław Krupowicz uczył matematyki, a Przemysław Gintrowski fizyki.
Stanisław Krupowicz i Przemysław Gintrowski, zespół „Między niebem a ziemią”
Z jego lekcji w pamięci zostały różne epizody, zapamiętane przez różnych uczniów. Pierwszy z nich. Mamy przerabiać rachunek prawdopodobieństwa i Przemo zaczyna: „Załóżmy, że mamy kartki…” – i nie dokończył, bo chyba Bodzio od razu spytał: „Na mięso, cukier czy na woł/ciel?”. No i lekcja rachunku prawdopodobieństwa poszła się czochrać. Zamieniła się w dynamiczną pogadankę o polityce i ekonomii. Bo Przemek był dysydentem. Następna sytuacja, Zobaczył na naszych ławkach podręcznik do nauki rachunku prawdopodobieństwa autorstwa W. Szlenka. Jak kolega pamięta wziął go z ławki i rzucił w kierunku kosza na śmieci. Trafił.
Od tej pory naukę prowadził według swojego programu, podpierając się zadaniami z różnych podręczników. Inna sytuacja przekazana przez koleżankę. Na samym początku zakomunikował, że zdaje sobie sprawę iż jesteśmy już na wylocie z liceum i nie każdy kocha matmę i będzie z niej korzystał w przyszłości. Poprosił, żeby osoby nie zainteresowane jego osobą i matmą usiadły na końcu klasy i zajęły się czymkolwiek, byle było cicho. (…)
Inne skojarzenie. Do tablicy wybierał osoby, które ( według dziennika) miały słabsze oceny z matematyki. Starał się tak długo i cierpliwie tłumaczyć, aż uczennica lub uczeń pojął temat. I właśnie po takiej metodzie nauczania, część twierdzi, iż dzięki niemu zrozumiała i przestała się bać rachunku prawdopodobieństwa.
Ponadto jego swobodne i luzackie zachowanie objawiało się między innymi paleniem papierosów podczas zajęć. Niestety to był ciężki nałóg, skoro nie potrafił wytrzymać 45 minut, a najgorzej było w przypadku dwóch lekcji pod rząd. To był przełom zimy i wiosny ( luty-kwiecień). Ponadto, według niektórych była awaria ogrzewania. Otwieranie okna nawet na chwilę, po to żeby kilka razy mocno się zaciągnąć, dawało się we znaki koleżankom siedzącym pod oknem. W ramach rekompensaty użyczał im swojego słynnego sweterka.
Tutaj też są rozbieżności. Dotyczą formy zwracania się do niego. Część uważa, iż mogliśmy go tykać, czyli zwracać się na „ty” po imieniu. Spotkaliśmy Przemka jesienią 1977 w Rivierze, gdzie urzędował i tam od razu byliśmy bardzo spoufaleni, rozmawiając jak koledzy. Spotykaliśmy go tam kilka razy, on zawsze w centrum zainteresowania.
To palenie papierosów przy otwartym oknie od frontu szkoły oraz jego działalność polityczna prawdopodobnie skróciło jego nauczycielską karierę w naszej klasie.
Życie skrzyżowało nasze ścieżki, to jest moją i Przemka, gdzieś około 2011 roku. Nie wpadliśmy na siebie w realu, a w wirtualu. Od 2010 zacząłem udzielać się jako bloger @piko na portalu salon24.pl i okazało się, że Przemysław Gintrowski pod nickiem @przemo też tam pisał. Z powodu choroby nie był specjalnie aktywny, czasami coś krótko komentował. Od tamtych wspaniałych szkolnych lat sporo lat minęło, więc tylko tyle „w temacie” Przemka pamiętam. Zapewne ktoś może uzupełnić lub wyprostować moje wspomnienia.
Autor: Piko
Uzupełnienie i redakcja: A.W.
Zamieszczone zdjęcie jest własnością Stanisława Krupowicza i jest jego zgoda na opublikowanie.
Dziękuję za to niespodziewane wspomnienie…
“Utwór pochodzi z zarejestrowanego w 1985 roku Studenckiego Festiwalu Piosenki”.
Stanisław Krupowicz “poszedł w muzykę”. Zresztą muzyka to matematyka co w duszy gra.
https://pwm.com.pl/pl/kompozytorzy_i_autorzy/6797/stanislaw-krupowicz/index.html