Decyzja biskupa bielsko-żywieckiego o usunięciu proboszcza parafii w Grojcu, księdza Józefa Zborka, uzasadniona prawomocnymi wyrokami watykańskich instytucji, spotkała się z protestem wiernych. Przybrał on drastyczne formy. W niedzielę 4 października biskup Roman Pindel przyjechał do Grojca, aby poinformować parafian o odwołaniu z urzędu proboszcza. Setki niezadowolonych ludzi uniemożliwiały biskupowi opuszczenie świątyni, doszło do szarpaniny, krzyków, a nawet przekleństw pod adresem hierarchy i towarzszących mu kurialistów. Biskup mógł opuścić teren parafii dopiero po północy, pod eskortą policji i z udziałem policyjnych negocjatorów. Jak doszło do tego przygnębiającego wydarzenia?
Legalizm w sprawie przyczyn odwołania
Przyczyny odwołania księdza były nieznane opinii publicznej aż do 13 października, gdy podał je sam odwołany proboszcz. Wynikało to z przepisów prawa kanonicznego. Kuria nie mogła ujawnić, przyczyn, gdyż tak stanowi kanon Nr 220 o treści “nikomu nie wolno bezprawnie naruszać dobrego imienia, które posiada inna osoba, ani też nie wolno naruszać prawa żadnej osoby do ochrony własnej intymności“. Tajemnicą kanoniczną objęte są zarówno postępowania administracyjne, jak i karne w kurii oraz w watykańskich dykasteriach. Co więcej, naruszenie prywatności – chronionej na podstawie kanonu 220 – powoduje odpowiedzialność i kary na mocy kanonu 1390 § 2. Jedynie ks. Józef Zborek miał prawo podać do wiadomości publicznej postawione mu zarzuty, gdyż jego zakaz nie obowiązuje. Zdecydował się na to dopiero po 10 dniach, co jest zrozumiałe z powodów psychologicznych, ale powstało w ten sposób pole do rozmaitych spekulacji o braku podstaw wydanej wobec niego decyzji lub możliwości jej zmiany, co nie wchodzi w rachubę z powodów proceduralnych (decyzja jest niezaskarżalna).
Ksiądz Józef Zborek posługiwał w Grojcu od blisko 30 lat i był niezwykle lubiany przez parafian. Podnoszą oni, że przez ten czas dał się poznać jako prawdziwy gospodarz, odbudował pod względem ekonomicznym zadłużoną parafię i nawet nie stronił od prac fizycznych, sam kosząc trawę wokół kościoła i sprzątając obejście, co przełamywało negatywne stereotypy o duchownych. Postrzegano go jako osobę życzliwą, otwartą, pozbawioną cechy wywyższania się, jako zaangażowanego spowiednika i kaznodzieję, na którego msze przyjeżdżali ludzie z okolicznych miejscowości. Nadto – jak podają parafianie i wójt – cechował go brak materializmu (przyjmowanie opłat „co łaska”) i troska o ubogich.
Co wiadomo w niniejszej sprawie?
Biskup bielsko-żywiecki ksiądz Roman Pindel odwołał duchownego z urzędu proboszcza w związku ze stwierdzeniem „bardzo poważnych nadużyć w wypełnianiu tej funkcji” oraz popełnieniem „poważnego przestępstwa kanonicznego”. Proboszcz odwoływał się od decyzji ordynariusza, jednak dekret biskupa został ostatecznie utrzymany w mocy przez watykańską Dykasterię ds. Duchowieństwa oraz Najwyższy Trybunał Sygnatury Apostolskiej. Kuria ze względu na ochronę prywatności nie podawała żadnych szczegółów. Według niepotwierdzonych aż do 13 października ustaleń medialnych (m.in. dziennika Rzeczpospolita) ksiądz miał masowo przyjmować intencje mszalne oraz ofiary od wiernych ponad limity dopuszczane przez prawo kanoniczne. Przepisy (kanon 951) regulują wprost, że ksiądz nie może odprawiać masowo mszy dla zysku, kanon 947 stanowi, że „od ofiar mszalnych należy bezwzględnie odsuwać wszelkie znamiona, nawet tylko pozorne, transakcji lub handlu”, a kanon 905 paragraf 1 ustanawia zasadę jednej mszy dziennie, przewidując wyjątki za zgodą ordynariusza. Może on zezwolić na binację [dwie msze św. dziennie], a w niedziele i święta nakazane, z racji duszpasterskiej, nawet na trynację. Powód odwołania – zdaniem adwokatów kanonicznych – nie mógł być błahy, skoro zostało ono utrzymane przez struktury watykańskie. Były proboszcz podporządkował się decyzji Stolicy Apostolskiej, zgodził się opuścić parafię i zaapelował do wiernych o spokój. Poinformował, że został oskarżony o popełnienie przestępstwa przeciwko sakramentom, tj. bezprawnego czerpania korzyści z ofiar mszalnych (za co został karnie pozbawiony urzędu proboszcza) oraz o przestępstwo zniszczenia księgi intencji mszalnych (za co został ukarany grzywną w kwocie 5 tysięcy złotych). Podał, że uważa iż pozbawienie go urzędu jest niezrozumiałe i niesprawiedliwe, gdyż stypendia (ofiary) z mszy binowanych i trynowanych przekazywał do kurii, a Dykasteria watykańska uważa że odniósł korzyść osobistą w postaci przekazywania stypendiów na rzecz prac wykonywanych w parafii. Wobec zniszczenia ksiąg intencji twierdzenia księdza są tylko deklaratywne. W dniu 14 października kuria podała, że oświadczenie proboszcza jest niepełne i uzupełniła istotne fakty ustalone w postępowaniu kanonicznym. Mianowicie m.in., w parafii w Grojcu intencje mszalne przyjmowano w liczbie znacznie przekraczającej to, na co pozwala prawo, a przekraczanie dozwolonej liczby Mszy świętych nie było praktyką sporadyczną – lecz stałą (w niedzielę kapłan odprawiał nawet po sześć Mszy świętych). Ofiary złożone za dodatkowe Msze nie należą ani do proboszcza, ani do biskupa. Proboszcz nie może też sam decydować o ich przeznaczeniu (kan. 951 § 1 KPK). W Diecezji Bielsko-Żywieckiej służą one misjonarzom, chorym kapłanom, księżom emerytom, seminarium duchownemu. Ofiary przyjęte z ich okazji wspierają też Dom Matki i Dziecka w Bielsku-Białej. Podczas wizytacji ksiądz Zborek oświadczał, że spalił księgi intencji. Kodeks Prawa Kanonicznego uznaje zniszczenie prawdziwego publicznego dokumentu kościelnego za przestępstwo (kan. 1391 n. 1 KPK). W tej sytuacji powtarzanie przez odwołanego proboszcza, że dekret o odwołaniu jest niezrozumiały i niesprawiedliwy nie znajduje oparcia w faktach.
Mikrofony publicystów „katolickich” i nagonka na biskupa
Niestety, jest grupa publicystów, którzy traktują tą smutną sytuację jako okazję do nagonki na Episkopat. Wypowiedzieli się m.in. dr Artur Dąbrowski (prominentny działacz Akcji Katolickiej), dr Tomasz Terlikowski, dr Stanisław Krajski i Bartosz Kopczyński. Każdy z nich cynicznie opisał tą historię w sposób, który pasował do jego własnej linii ideologicznej.
Terlikowski nie poinformował o ograniczeniach wynikających z tajemnicy kanonicznej. W opinii dla „Gazety Krakowskiej” protekcjonalnie ocenił, że wydarzenia w Grojcu, to „komunikacyjna i wizerunkowa klęska diecezji bielsko-żywieckiej”, a biskupi „muszą nauczyć się, że Kościół to także wierni”. Dr Dąbrowski swoją wypowiedź zatytułował „Kościół czy korporacja? Grojec, Krzeszów, Sosnowiec i kryzys odpowiedzialności”. Oskarżył Kościół o bycie korporacją. Jeszcze dalej posunął się Stanisław Krajski, który w kilku filmikach opisał sprawę w kategoriach teorii spiskowej – jako celowe niszczenie dobrego, tradycyjnego kapłana przez kurialne układy. Sfałszował liczne fakty i pominął wszystkie bezsporne okoliczności. Twierdził między innymi, że w tej sprawie „chodzi tylko o pieniądze i to niewielkie”. To nieprawda. Z orzeczenia organów kościelnych jasno wynika, że chodzi o ochronę godności Eucharystii oraz wykluczenie jakichkolwiek podejrzeń o merkantylizm (handel intencjami). Skandalicznie wypowiedział się też Bartosz Kopczyński, który bez uzasadnienia zaatakował przy tej okazji cały Episkopat używając obelg (rabini udający biskupów, masoni, struktura mafijna, zdrajcy, itp.). Oburza mnie ta fałszywa i ordynarna „publicystyka”.
Biskup Roman Pindel jest zasłużonym duszpasterzem. Rozwija w diecezji sieć kaplic wieczystej adoracji eucharystycznej, szerzy kult Matki Bożej Łaskawej, organizuje modlitwy za ojczyznę. To wybitny biblista. Profesor nauk teologicznych, rektor Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej w latach 2011–2013. W swojej rozprawie habilitacyjnej analizował List do Galatów, rekonstruując moment odseparowania się Kościoła od judaizmu i Prawa Mojżeszowego. Jakobińskie ataki na niego zasługują na stanowczy sprzeciw.
Dlaczego kapłan powinien odprawiać tylko jedną Mszę dziennie?
https://pch24.pl/opinie/dlaczego-kaplan-powinien-odprawiac-tylko-jedna-msze-dziennie,739620
Kopczyński w rozmowie z dnia 9.10. użył m.in. takich sformułowań o Episkopacie:
„to samo mamy w kościele synodalnym, że lud Boży może gadać wszystko i w tym jest Duch Święty. Pod warunkiem, że to jest zgodne z linią partii, czyli z komunistyczną partią Watykanu, której pierwszym sekretarzem jest papież, a lokalnymi gensekami są biskupi”,
„ci ludzie tytułują się biskupami, ale czują się rabinami. I jak lud Boży mówi coś innego niż chce rabbi, no to wzywa się policję. Jest pełna komunia pomiędzy władzą duchowną i władzą świecką, czyli mamy tutaj tych zuchów Kierwińskiego, czyli służby trzeciej RP, i mamy biskupa trzeciej RP”,
„ci wszyscy rabini udający biskupów”,
„oni tworzą kompromaty na swoich. To jest taka struktura mafijna”,
„to jest jak w tej mafii sycylijskiej Cosa Nostra”,
“lewactwo jest w komunii z rabinami udającymi biskupów”,
„słuchajcie, Polacy mogą, katolicy mogą się przeciwko wam zbuntować, jeżeli będziecie wprowadzać judaizm do Polski i wszystkie ludy, a będziecie usuwać stąd Polaków”.
„Z tymi rabinami udającymi biskupów można sobie bardzo łatwo poradzić. I ta sprawa z Grojca to pokazuje, jak episkopat można łamać”,
„można bardzo sprawnie zarządzać poprzez pieniądze. Oni są bardzo przywiązani do swoich pałaców, do swoich źródeł dochodu”.
„Natomiast ja chcę, żeby ci ludzie pełniący posługę biskupią, żeby nabrali świadomości,
że kończy się tolerancja dla zdrady, dla zdrady ojczyzny, dla zdrady Chrystusa, zdrady Kościoła. To jeszcze się trzyma dzięki janiepawlizmowi”.
„Ja apeluję do nich: nawróćcie się póki czas, nawróćcie się na katolicyzm i bądźcie wiernymi synami kościoła. Bądźcie pasterzami takimi, jakimi powinniście być i bądźcie polskimi patriotami”. Itd., itp.
Treść kanonu 951:
zamilcz kobieto
Z jakich powodów?
Pewnie dlatego, że wg “wkurzonego” kobiety nie mają prawa zabierać głosu na te tematy….
Niech po prostu napisze o co mu chodzi. Jestem gotowa do odpowiedzi na wszelkie pytania.
Ciekaw jestem ile razy jeszcze z maniakalnym uporem i w stanie wzmożenia religijnego będzie Pani powracała do kwestii , co do których Z CAŁĄ PEWNOŚCIĄ nikogo z nas nieprzekonanych nie przekona ,posiłkując się przy tym ekstatycznym poczuciem misji “nawracania”.
Nie wiem czy złośliwe komentarze wobec Bartosza Kopczyńskiego mieszczą się w chrześcijańskim kanonie miłosierdzia i WIERNOŚCI PRAWDZIE, ale w tym co napisał/powiedział nie ma ani jednego słowa nieprawdy co hierarchowie udowadniają każdego niemal dnia.
Ale proszę sobie nie żałować.
Widocznie należymy do różnych Kościołów.
Szczerze żałuję ,że na portalu nie ma możliwości blokowania tfurczości niektórych uczestników.
Aha. To jest mój pierwszy tekst w tej sprawie. Proszę policzyć teksty pana Krajskiego i Kopczyńskiego (wzięte razem), w sprawie księdza Zborka, linkowane przez pana AlterCabrio. Jest ich chyba około 10. Zdaje się, że tylko pod jednym z nich zamieściłam komentarze.
Co do złośliwości wobec pana Kopczyńskiego: Zamieściłam cytaty z jego wypowiedzi, które są obelgami wobec biskupów. Czy cytaty są nieprawdziwe, są moją złośliwością? Nie zgadzam się z negatywną oceną wszystkich hierarchów. To brednia.
Obelgi wobec biskupa Pindla są wyjątkowo nikczemne. Należę do tej diecezji, wyjątkowo cenię duszpasterstwo diecezjalne pod jego kierunkiem i uważam, że moim katolickim obowiązkiem jest bronić go przed kalumniami.
A co do uczynków miłosierdzia, to w jednym ze swoich początkowych filmów pan Kopczyński wzywał do mordowania biskupów. Teraz się zreflektował, ale nigdy za to nie przeprosił.
To wszystko. I proszę się nie męczyć i nie czytać moich tekstów, skoro prawda jest aż tak Panu niewygodna. Być może rzeczywiście należymy do różnych kościołów.
Dziękuje za wyjaśnienie sprawy.
ENDE
Panie Zapinio, to jest mój blog. Proszę się nie fatygować.
@ Rebeliantka
Wstrząsająca lista epitetów. A zwłaszcza to potencjalnie groźne: “Z tymi rabinami udającymi biskupów można sobie bardzo łatwo poradzić. I ta sprawa z Grojca to pokazuje, jak episkopat można łamać”.
Tym zdaniem, ale też epitetami na temat “komunistycznej partii Watykanu” czy szyderstwami z “janiepawlizmu” (co za nieudany potworek językowy) p. Kopczyński przekracza wszelkie miary i widzę, że uzasadniona była moja wytykana mi nieraz przez Legionistów niechęć do jego nahalnej obecności nie tylko w mediach prawicowych, gdzie próbuje wcielać się w rolę następcy śp. Krzysztofa Karonia – ale już nawet w mojej pralce i skrytce na chleb. Zastanawia mnie tylko, jak on dogaduje się z takim wyrafinowanym intelektualistą jak Grzegorz Braun? A atakami na Panią wiernych wyznawców teraz dla odmiany p. Kopczyńskiego, proszę się nie przejmować. We’ll survive.
Terlikowski,Krajski czy Kopczyński na wszystkim wyznają się najlepiej, poczynając od polityki, zwłaszcza międzynarodowej, poprzez gospodarkę, zwłaszcza globalną, aż po prawo kanoniczne, zwłaszcza watykańskie. Ogólnologia i politologia, czyli mielenie jęzorem wedle konspektu, czyli podnajmowanie się w charakterze kondotiera wojny ideolo.
Niestety, takich przebierańców jest dużo, duzo więcej. Po prostu dużo za dużo.
A co gorsza, z każdym rokiem ich przybywa.
Teraz pan Krajski zaczyna się powoli wycofywać z ataków na biskupa i potwierdza, że prawo kanoniczne zostało złamane i nie wiadomo, dlaczego ksiądz Zborek to robił. Przyznaje też, że okolicznością niezrozumiałą jest niszczenie przez proboszcza ksiąg intencji. .
Niestety, jego pierwszy skrajnie nieobiektywny, napastliwy film odsłoniło 1,2 mln osób. Prawie 3 tysiące osób pod wpływem narracji pana Krajskiego pluło w komentarzach na kościół w stylu: “biskupi mieszkają w pałacach i zależy im tylko na kasie”. Następne filmy były równie, a nawet jeszcze bardziej “rzetelne”. Im bardziej drastyczny tytuł, tym więcej odsłon i plucia.
Taki był efekt tej “publicystyki”.
Dzięki za akceptujący komentarz.
Prawie 3 tysiące osób pod wpływem narracji pana Krajskiego pluło w komentarzach na kościół w stylu: “biskupi mieszkają w pałacach i zależy im tylko na kasie”. Następne filmy były równie, a nawet jeszcze bardziej “rzetelne”. Im bardziej drastyczny tytuł, tym więcej odsłon i plucia. Taki był efekt tej “publicystyki”.
Zarówno pan Krajski jak i jego bliski obecnie sprzymierzeniec p. Kopczyński z bogatej i wielowątkowej publicystyki katolicko-narodowej robią nieustającą szarżę antymasońską, z upodobaniem tropiąc Czarnego Luda zwłaszcza w Kościele. I choć jest w niedouczonym społeczeństwie polskim wciąż spora potrzeba wiedzy na ten temat, to nie można z tego robić antymasońskiego samograja: sposobu na życie oraz zwyczajnego byznesu, bo w takim przypadku dowartościowujemy wroga i wciągamy jako równorzędnego partnera do rozgrywki. A o to chodzi każdemu gnostykowi – by go traktować jako partnera. Wtedy i my stajemy się zła partnerem.
W przypadku dr. Krajskiego trwa to już ze 20 lat, odkąd nie wytyka on nosa z głębin masońskiej otchłani, pisząc na ten temat niezliczone książki, sprzedawane w dużych nakładach nawet w kioskach dworcowych. I ignorując ostrzeżenie Nietzschego, aby z tym uważać, bo wtedy otchłań również patrzy na nas. Jak również słowa Maryi w Fatimie, kiedy zapytana przez dzieci, dlaczego wciąż jest tak wiele zła na świecie, odpowiedziała: bo za dużo je rozpamiętujecie, roztrząsacie, a wtedy stajecie się jego częścią.
Dziękuję. Oczywiście, że przetrwamy!
Też się martwię, że dużo za dużo.
Dziękuję za komentarz i pozdrawiam.
Bardzo dziękuję za cenne obserwacje i błyskotliwe podsumowania.
Pozdrawiam
Ks.Mateusz Szewczyk na X tak tłumaczył zaistniałą sytuację, jak poniżej wklejam-pozory handlu.
Tu nie chodzi o oddawanie czy nieodnawianie ofiar do kurii, ale same stworzenie pozoru handlu. Odprawianie n Mszy, by mieć hajs na remonty i inne rzeczy do parafii to jest skandal i zgorszenie. Co do księgi to mogła zaginąć, a mogła zostać celowo zniszczona, bo był to jedyny dowód np na realną ilość przyjętych stypendiów i odprawianych Mszy przez tego księdza.
4:37 PM · Oct 14, 2026
·
315
View
i jeszcze tu:
Ograniczenia prawne są po to by obronić sens największego Skarbu Kościoła. Widzę, że Pan tego nie rozumie. Okoliczności, które Pan wskazuje nie są powodem, żeby instrumentalizować Mszę Świętą
Pan też do besserwisserów należy od wielu lat.
Pan też by chciał tylko czegosik nie wychodzi.
Zabrakło iskry Bożej, talentu, konsekwencji ?
W każdym razie nie słyszałem aby ktoś dzień w dzień spijał z Pańskich ust jedyną prawdę czekając od świtu.
I tak zapewne zostanie.
Tylko zgryzota, frustracja, zawód i zrzędliwość będzie coraz większa…
Z każdym dniem.
I odkrywcze zdania o antychryście i apokalipsie niczego tu nie zmienią.
Bo i co mają wnieść ?
Jak to podobno oświadczył na zjeździe KPCz jeden z delegatów na wieść, że oto za 5 lat dojdziemy do komunizmu…” Ja se ne boim…ja mam raka…”
Dziękuję za przytoczenie tych cennych komentarzy. Niestety, niektórzy “teologowie”-publicyści pomijają ten najważniejszy aspekt, że Msza Św. to sakrament, w którym ma miejsce Przeistoczenie, podczas którego odbywa się przemiana chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa.
Msza św. to nie jakaś zwyczajna praca, tylko realne uobecnienie (anamneza) Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa. Jakikolwiek “akord” w tym zakresie to czyn godzący w powagę i świętość Mszy Św.
a tak dokładniej to co sie tobie nie podobie?
Moja refleksja na podstawie tego co wiem na pewno i na podstawie tego “co mi się wydaje”
1. Nie wiem czy biskup Pindel rozmawiał przedtem z proboszczem ks. Zborkiem przed podjęciem decyzji. Powinien ze względu na dobro owczarni. Być może napomnienie wystarczyłoby.
2. Biskup Pindel nie jest idealny, tak jak każdy i obok zasług ma sumieniu rzecz karygodną – zwolnienie wiernych w czasie picdemii z III przykazania oraz brak, do tej pory, przyznania się do błędu.
3. Bartosz Kopczyński nie powinien mówić o całym Episkopacie. Ja powiedziałbym tak: Niektórzy członkowie Episkopatu, zatrważająco dużo, to zdrajcy Kościoła i narodu.
Gdybyśmy mieli bardziej normalnego papieża, który upomniałby Rysia i resztę odszczepieńców, to ci zamilkliby albo by się opamiętali. W innym przypadku powinni zostać wrzuceni na zbity pysk. Dlatego nie uważam określeń typu “zdrajcy” albo “zachowują się jak rabini” za obelgi.
4. Nie uważam tej barykady dzielącej dwie nasze strony za roztropną. Kłótnia bez barykady jest przyjemniejsza:-)
Biskup i diecezjanie:
https://diecezja.bielsko.pl/bp-roman-pindel-rozaniec-codziennie-formuje-ucznia-misjonarza/
Biskup i duszpasterstwo:
• Dominicantes (wierni uczestniczący w niedzielnej mszy św.): 37,69% zobowiązanych (ogólna średnia dla całej Polski wyniosła 29,57%).
• Communicantes (wierni przystępujący do Komunii św.): 17,78% (przy średniej krajowej na poziomie 14,64%).
• Wskaźnik względny: Oznacza to, że około 47,2% osób obecnych na niedzielnej liturgii w tej diecezji przystępuje do Sakramentu Eucharystii.
W porównaniu do wcześniejszych lat badania wskazują na stabilizację i delikatne odbicie frekwencji w kościołach po spadkach wywołanych pandemią. Region bielsko-żywiecki tradycyjnie plasuje się w górnej połowie zestawienia najbardziej religijnych diecezji w Polsce, wyraźnie wyprzedzając regiony centralne czy północno-zachodnie.
Chyba było i nie wystarczyło (sprawa została “wykryta” pod koniec 2023 r.). Na stronie internetowej parafii podane są liczby intencji i godziny Mszy Św. Są to intencje zamówione za czasów ks. Zborka. I jest to nadal 6 Mszy Św. w niedzielę, 3 – w sobotę i po 2 w pozostałe dni. Niektóre Msze św. są odprawiane w więcej niż 1 intencji.
Od 2021 w parafii był wikariusz. Nie został on objęty zarzutami, gdyż kuria wskazywała, że proboszcz odprawiał nadmiarowe msze pomimo obecności przydzielonego mu do pomocy wikariusza. To jest info nieoficjalna.
“Zarówno pan Krajski jak i jego bliski obecnie sprzymierzeniec p. Kopczyński ..”
Zapomniał Pan o Wielkim Nieobecnym? Idolem obu jest Pan GB :)
“Nie uważam tej barykady dzielącej dwie nasze strony za roztropną.”
Barykada ma sens, kiedy jest agresor i wytypowany, czy ktoś wybrany przez niego na wroga. – Bo każda ideologia koniecznie potrzebuje wroga.
Mało tego – każdy socjalizm, każda agresja, każda pacyfikacja, każdy szowinizm, każdy syjonizm ideologiczny, w tym zwłaszcza syjonizm chrześcijański koniecznie potrzebuje i wroga, bo on istnieje dzięki istnieniu wroga przez siebie ustanowionego , czy idei, które chce zniszczyć i zawłaszczyć ich wszystko, ich przestrzeń życiową z jej zasobami i dobrami wspólnymi wspólnot uznanych za wrogie. – Koniecznie też potrzebuje wojen – nawet tam, gdzie druga strona jest prawdziwie moralna – bo zawsze gotowa do obrony koniecznej.
Ponadto socjalizm gra tu rolę szczególną, bo ten dzisiejszy już nikogo ideowego nie zwiedzie. – Nie zwiedzie, bo każdy wie, że on się kończy kiedy zabraknie mu pieniędzy. – Kiedy zabraknie mu pieniędzy tonie wraca na stronę sprawiedliwości i typowego sposobu pozyskiwania pieniędzy przez pracę społecznie użyteczną, tylko swoją agresję przekierowuje na „swoich”, którzy jeszcze coś mają. – Bo chcąc trwać w swoich błędach, rabunkach i zbrodniach, w tym żyć na poziomie „światowym”, a przynajmniej nie obniżonym, już musi rabować tych co jeszcze mają – nawet „klasę średnią” na której barkach spoczywają moralne i społecznie użyteczne: gospodarka, produkcja i handel społecznie użyteczne i ekonomia bez długów i niewolnictwa faktycznego.
– Ze swojego, zbrodniczego punktu widzenia już musi to zrobić, gdyż korporacje prywatne którym zabraknie zaplanowanych zysków z wojen nie dadzą pieniędzy na socjal, a więc i jego waadza straci wyborców i on władzę. – A pożyczki też się skończą, bo lichwiarze i korporacje to jedno. – Tyle że teraz widać że już się jego waadza kończy, bo w stopniu znacznym zdemoralizował i zdeprawował potencjalnych obrońców, porozbijał wspólnoty ducha i przerobił potomstwo obrońców na janczarów swojej sprawy reformami szkolnictwa i teraz tacy janczarzy nadają się jeszcze do destrukcji wewnętrznej, ale na wojnę przynoszącą zyski korporacjom są nieprzydatni.
Do tego każda ideologia potrzebuje podszywać się pod ideę, żeby pozyskiwać stronników, a w miarę pozyskiwania sił, i bezkarność, a z drugiej strony potrzebuje demonizować wroga, nawet próbuje widzieć w nim zło absolutne do zniszczenia za wszelką cenę, a po to, aby sam on jako agresor mógł mieć “usprawiedliwienie” dla swoich, choćby najgorszych zbrodni. Dlatego agresor nawet nie traktuje swoich niemoralności i zdrad jako zbrodni, deprawacji i wynaturzeń, kłamstw, czy obłudy.
Walkę stron barykady poprzedzają agresja propagandowo-medialna z niedopowiedzeniami, kłamstwami i pomówieniami, ale i agresja demoralizatorska władz wykonawczych – czy to państwa zdradziecko sprzeniewierzono swojej władzy zwierzchniej – Suwerenowi – Narodowi, którego dane państwo jest dobrem wspólnym i jednocześnie jego własnością niepodzielną i niezbywalną, czy to władz administracyjnych Kościoła jako władzy wykonawczej, gdy władzą zwierzchnią pozostaje ogół wiernych Kościoła Chrystusowego – Kościół jako wspólnota wiary . – Ta agresja propagandowa jest szczególnie podstępna, bo odbywa się z fałszywego punktu widzenia – z obietnicą na pozór realną, ale i wkomponowanym elementem zdrady, a więc w formie manipulacji by strona atakowana szkodziła sama sobie, w tym wyrzekała się nie tylko swojej wolnej woli i sumienia, tożsamości własnej, ale też obrony koniecznej, i to nawet przed najgorszymi kanaliami żądnymi mordu i ludobójstwa.
Dlatego sama walka na barykadzie jest konieczna żeby to wszystko można było odpowiednio naświetlić, wyjaśnić rozstrzygnąć i skorygować.
– Tutaj jednak warunkiem podstawowym jest zgodność definicyjna używanych pojęć, słów i zwrotów, a do tego zgodność co do prawdy jedynej i natury ludzkiej. – Bez tego żadna dyskusja nawet nie ruszy z miejsca.
To, co ma miejsce w internecie w temacie sporu, to spory jałowe
Walka na barykadzie to starcie stron równych. – Tutaj nikt z zewnątrz nie powinien ingerować, bo by zaburzył równość.
– A barykada jako symbol podziału i walki między wyłonionymi stronami dobrze się nadaje na miejsce takich walk, a nawet bywa konieczna, bo wciąż można dokonywać jej wznowień i korekt precyzujących ustalenia.
– Tyle że dotyczyć może tylko walk o racje ściśle polityczne, nie moralne, nie ludzkie, nie wspólnotowe i nie o świętości.
– Takie walki odbywać się muszą ściśle w ramach tej samej moralności, i w ramach tych samych ludzkich i wspólnotowych powołań i celów, którym obie strony służą tak, że są gotowe składać ofiary z siebie, dokonywać wyrzeczeń i poświęceń – bo oboma stronami kieruje w tych warunkach miłość.
Takie walki gdy odbywają się bezpośrednio, a więc w swoim imieniu, a nie w imieniu jakichś sił i władz zewnętrznych, to i będą to jedyne kłótnie które mogą przynieść skutki dobre dla wspólnej przyszłości.
W mojej subiektywnej ocenie sporu Pindel-parafianie, to Pindel jest agresorem. – Choć nie działającym w swoim imieniu, ani nawet Dykasterii, w imieniu papieża też nie. – A więc czyim?
Biskup Pindel jest też winien tego, że nie zmierza do zakończenia sporu, a swoją biernością i prowokacjami czy niedopowiedzeniami i insynuacjami go jeszcze podsyca.
Poza tym nawet nie zaczął budować zgodności co do pojęć, którymi dyskusja musi się posługiwać żeby strony mogły się rozumieć i coś konstruktywnego ustalić, a język prawa, nawet kościelnego tutaj się nie nadaje, bo prawo nie ma mocy by sięgać w przyszłość.
– Żadne prawo nie sięga nawet wartości duchowych ludzkich i wspólnotowych, nie może ich zmieniać ani interpretować, ani nawet zmieniać ich hierarchii czy priorytetów w ich systemie, a jest w stanie jedynie karać za to co było. – Natomiast to, co dotyczy ludzi, a więc i życia i przyszłości idzie w kierunku przeciwnym do prawa – wymaga ofiar własnych i wyrzeczeń oraz poświęceń, wymaga łask ludzkich i Bożych i nie ma bezpośredniego związku z prawem. Pośrednie tak, ale tylko przez wspieranie sprawiedliwości, a ta ma i cele wyższe do wspierania.
Nikomu nie da się skutecznie nakazać prawem np. miłości, w tym przebaczenia win, czy miłosierdzia, tolerancji, akceptacji czy szacunku, albo wybrania określonych przedstawicieli albo pełnomocników, czy udzielania jakichkolwiek innych łask.
– Nawet nie da się z góry nakazać prawem akceptacji biskupa, który jest w aktualnej polityce i aktualnym prawie tylko urzędnikiem watykańskim.
Jest winien, bo stoi po stronie prawa w sytuacji, gdy parafianie wyraźnie stoją po stronie racji moralności i ducha, i inaczej nie mogą bo do polityki Watykanu nikt ich nie dopuści. – Język polityki i prawa musi pozostawić sobie na inne okoliczności. – Bo jednak racje moralności i ducha są w skali systemu ludzkich wartości duchowych wartościami wyższego rzędu jak prawo.
– A to już rodzi spór doktrynalny. – Bo czymże jest wyniesienie wartości duchowej niższego rządu nad wartość duchową rzędu wyższego?
– Reasumując, to tutaj dyskusja „na barykadzie” może być tylko w języku ludu Bożego, języku przedstawicieli parafian, języku wiary Kościoła Chrystusowego.
„Kłótnia bez barykady jest przyjemniejsza:-)”.
A da się kłócić bez barykady? – Przecież ona nie musi być fizyczna, a starczy że jest ze sprzeczności i niezgodności, zniewag, obraz i bezkompromisowości tam gdzie mamy sprawy nadnatury, oraz kultury, zasad, wartości duchowych i dobrego wychowania.
– Przecież bez nich byłoby tylko barbarzyństwo i zezwierzęcenie – działałyby chciejstwa i żądze, uprzedzenia i emocje nadmierne zewnętrznie wyreżyserowane, a walka trwałaby aż po rozładowanie tych emocji. – A że one są u skądinąd normalnych ludzi bardzo nieprzyjemne i nieznośne, bo w stanie nademocjonalizmu człowiek jest w traumie i zwykle sobie z nimi nie radzi znanymi metodami, więc i pilą ku ich rozładowaniu. – W praktyce obojętnie na kim będą rozładowane i kiedy.
– I rzeczywiście, w ten sposób, po zaznaniu nieprzyjemności i wyżyciu się – zwykle zastępczym – przez wyładowanie nadmiaru emocji przychodzi odprężenie i przyjemność. – Tylko jaka? – Zastępcza? – Chyba już nie zawsze, bo niektórym to się spodoba.
– Media pod zarządem satanistów, epatując widzów obrazami krwi, ran, śmierci i przemocy, zbrodni, golizny i seksu, gwałtu i terroru, wiedzą co robią :-(
Idolem obu jest Pan GB
Nic z tego nie wynika. Być może obaj lubią też Szopena. Narracja panów nie zrobiła się od tego mądrzejsza, a pan niech nie błaznuje.
Nie zgadzam się w sprawie oceny konfliktu. Podważa Pan zarówno prawo kanoniczne, jak i ogólnie obowiązujące zasady. Niszczenie dokumentów kościelnych nie da się w żaden sposób usprawiedliwić. Tym bardziej, że odwołany proboszcz nawet nie wyjaśnia motywów swojego postępowania. O zwyczajnych przeprosinach z jego strony też nie ma mowy.
Polecam też:
https://apologetyka.net/analiza-oswiadczenia-ks-jozef-zborka-z-parafii-grojec/
Podważa Pan zarówno prawo kanoniczne, jak i ogólnie obowiązujące zasady. Niszczenie dokumentów kościelnych nie da się w żaden sposób usprawiedliwić.
Nie wiemy co było z tym “niszczeniem dokumentów”. – Ksiądz został ukarany, odwołał się, sprawę oddalono z powodów proceduralnych. – Ktoś orzekł, że to jest załatwienie odwołania ostateczne, choć wznowienie sprawy zawsze jest możliwe.
Zresztą to nie jest przedmiotem sporu Pindel-parafianie. – Nie za to ksiądz został wyrzucony z parafii.
O podważaniu obowiązujących zasad nic nie wiem, a do prawa od dawna mam awersję bo jest nadużywane aż po ustanawianie “rządów prawa”.
– Jego rolą jest wspierać sprawiedliwość, a ona ma cele ludzkie.
Prawo nigdy nie może wynosić się ani nad sprawy ludzkie, ani wspólnotowe, ani system wartości duchowych, bo to już satanistyczna odwrotka i piekło zaczyna rządy piekła na ziemi niszcząc wszystkich którzy stają na drodze satanistom.
– A parafianie protestują właśnie w sprawach ludzkich. – W takich sprawach prawo spełnia jedną rolę – pretekstu do odmowy lub kary, ale nic nie rozstrzyga, bo nie ma takiej mocy.
Ksiądz odwołał się w sumie do papieża, strażnika wiary i moralności Kościoła. – A Kościół to nie władze wykonawcze, nie instytucje i biurokracja, nie prawa, które ona sobie stanowi, a ogół wiernych, w tym parafianie – faktyczna władza zwierzchnia reprezentowana przez papieża.
To obrazuje też inny problem – czy w Watykanie nie doszło do wrogiego przejęcia władzy papieskiej przez władze wykonawcze?
Przykro mi, ale prawo kanoniczne, które złamał ksiądz, chroniło w pierwszej kolejności godność i świętość Eucharystii. Podnosiłam to zarówno w tekście, jak i komentarzach.
Pan to podważa, co mnie dziwi.
Z kolei niszczenie dokumentów publicznych jest przestępstwem w cywilizacji łacińskiej. Dokumenty są chronione przez prawo kościelne, ale także świeckie. Jak Pan tego nie rozumie, to proszę się odwołać do Dekalogu. Uważa Pan, że w interesie wiernych jest, aby niszczyć zapisy o tym, kto zamówił Mszę Świętą, w jakiej intencji, jaką ofiarę wniósł, kiedy Msza Święta ma się odbyć i czy została odprawiona oraz przez kogo?
Pańskie komentarze o tym, że kara dla proboszcza z powodu wyżej podanych naruszeń jest dowodem wrogiego przejęcia władzy papieskiej przez “władze wykonawcze”, to niedorzeczność. Prawo kanoniczne uchwala papież, a ksiądz Zborek w swoim oświadczeniu nie zaprzeczał, że złamał przepisy.
Sprawa została zbadana pod względem merytorycznym w Dykasterii do spraw Duchowieństwa. Dykasteria przeanalizowała zebrane przez kurię dowody (w tym brak ksiąg intencji oraz regularne odprawianie zbyt dużej liczby mszy bez zgody kurii) i w pełni utrzymała w mocy decyzję biskupa Romana Pindla o usunięciu ks. Zborka z urzędu. Ksiądz złożył odwołanie do Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej. Trybunał jest najwyższym sądem administracyjnym Kościoła. Sygnatura Apostolska nie bada ponownie, czy ksiądz popełnił zarzucane czyny, lecz kontroluje, czy proces i decyzja Dykasterii były zgodne z procedurami prawa kanonicznego. Trybunał dwukrotnie wezwał Księdza Zborka do ustanowienia adwokata uprawnionego do występowania przed Trybunałem. Postępowanie odwoławcze zakończono z przyczyn proceduralnych, związanych z niewyznaczeniem w wymaganym terminie adwokata z listy osób uprawnionych do reprezentowania stron przed Trybunałem Sygnatury Apostolskiej. Wskazywany przez księdza Zborka karmelita ks. prof. Dariusz Borek (dziekan Wydziału Prawa Kanonicznego Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie) nie spełniał wymagań Trybunału. Proceduralne zamknięcie odwołania nie oznacza automatycznie uchylenia decyzji o odwołaniu proboszcza ani stwierdzenia jej bezprawności. Dekret Dykasterii ds Duchowieństwa jest prawomocny.
Powtórzmy:
• Wniosek o obrońcę: Zgodnie z wymogami prawa kanonicznego, ks. Zborek otrzymał od Trybunału określony termin na ustanowienie adwokata-prokuratora uprawnionego do występowania przed tą instancją w Rzymie.
• Odrzucenie wniosków: Duchowny dwukrotnie formalnie wnioskował o to, aby jego reprezentantem został wskazany przez niego polski kanonista – o. prof. Dariusz Borek. Trybunał nie wyraził jednak na to zgody (wymagane jest posiadanie stałych uprawnień do występowania przed Sygnaturą).
• Skutek proceduralny: Z powodu niedopełnienia tego wymogu formalnego (nieustanowienia adwokata z listy watykańskiej), Trybunał na początku września zamknął postępowanie bez rozstrzygania, czy decyzja biskupa o odwołaniu proboszcza była słuszna.
Mimo braku merytorycznego wyroku w ostatniej instancji (dotyczącego prawidłowości procedur w Kurii i Dykasterii), decyzja o usunięciu ks. Zborka z urzędu w Grojcu pozostała w mocy, ponieważ wcześniejszy dekret biskupa ordynariusza został podtrzymany w toku wcześniejszej procedury administracyjnej (badającej stan faktyczny) przez Dykasterię ds. Duchowieństwa.
a któz to owych parafian tak dokładnie poinstruował w prawie kanonicznym?
Sami z siebie tacy wyedukowani, czy moze dają posłuch usłuznym “doradcom”?
Dobre spostrzeżenie.
Parafianie podczas protestów posługują się hasłem: “My jesteśmy Kościołem”.
Ruch o tej nazwie powstał w Austrii (“Wir sind Kirche”). Jego celem jest kontestacja Kościoła hierarchicznego.
Z Wikipedii:
„My jesteśmy Kościołem” ma swe początki w „referendum kościelnym” w Austrii z 1995 w sprawie koniecznych zmian w Kościele, które zostało zainicjowane po głośnej aferze pedofilskiej związanej z wiedeńskim kardynałem Hansem Hermannem Groërem. Ruch w Austrii osiągnął sukces i kardynał podał się do dymisji. Pod wezwaniem do zmian w Kościele ruch zebrał 500 tys. podpisów. Organizatorami „referendum kościelnego” byli teologowie, nauczyciele religii, progresywni księża oraz katoliccy intelektualiści. Referendum zyskało poparcie m.in. znanego pisarza i teologa, eks-księdza Adolfa Holla, redaktora naczelnego katolickiego tygodnika „Kircheintern”, ks. Rudolfa Schermanna, a także wielu innych. Organizatorzy przekazali swoje postulaty nowemu przewodniczącemu episkopatu Austrii, biskupowi Grazu, Johannowi Weberowi. Na początku 1996 episkopat odrzucił żądania.
Do dziś pod postulatami „referendum kościelnego” podpisało się już 2,5 miliona osób z Austrii, Niemiec i Tyrolu Południowego.
„My jesteśmy Kościołem” ma swoje oddziały i przedstawicielstwa w ponad 20 krajach na wszystkich kontynentch i współpracuje z podobnymi organizacjami katolickimi (np. „Catholics for a Free Choice” ze Stanów Zjednoczonych, „Kościół od dołu” z Niemiec, grupa „Golias” z Francji, „Ruch 8 Maja” z Holandii istniejący w latach 1985–2003)
https://pl.wikipedia.org/wiki/My_jeste%C5%9Bmy_Ko%C5%9Bcio%C5%82em
“Przykro mi, ale prawo kanoniczne, które złamał ksiądz, chroniło w pierwszej kolejności godność i świętość Eucharystii”.
To prawo ma moc coś ochronić? Niby jak, skoro prawo działa post factum? – To tylko system biurokratyczny władzy wykonawczej wytwarza takie dziwolągi logiczne z których wynika że do prawa można wpisać wszystko co sobie waadza zażyczy.
– Toć to “prawo” bandyckiego, pogańskiego, przedchrześcijańskiego Rzymu, a nie prawo powiązane z chrześcijaństwem, będące jednym z filarów cywilizacji łacińskiej.
“Prawo kanoniczne uchwala papież,”. – Doprawdy? – Uchwalił jednoosobowo? Papież jest przedstawicielem ogółu wiernych – to oni to uchwalili więc podpisał?
– Czy raczej to watykańska biurokracja podsunęła mu gotowe do podpisu, tak jak ktoś w imieniu Sejmu posuwa do podpisu ustawy nawet szkodliwe dla Państwa i Narodu Polskiego wymuszane przez Tuska, czy wcześnie Dudzie przez Kaczyńskiego a uchwalone przez “demokratyczną” większość, która często nawet ich nie czytała.
a ksiądz Zborek w swoim oświadczeniu nie zaprzeczał, że złamał przepisy.
– I znowu Pani się powołuje na kruczki prawne? – Przecież musiał mieć mocne usprawiedliwienie skoro się odwoływał.
– I miał, bo od początku, gdy przyszedł do parafii kościół był już budowany na zbyt małych fundamentach.
Skutkiem tego że parafian było dużo, 5 mszy niedzielnych było regularnie do czasów stanu koronawirusowego, i wtedy zaczęło się 6. – I kuria o tym cały czas doskonale wiedziała, nie miała nic przeciwko temu, i to nie przeszkadzało ani w godności, ani w świętości Eucharystii.
– I tu pojawia się pytanie – za co faktycznie wyrzucono księdza Zborka? – Bo według mojej subiektywnej oceny za to, że “był za dobrym księdzem”, co przeszkadzało jakimś satanistom, gnostykom, heretykom, lewakom, czy modernistom, a biskup w to wszedł.
A co do niszczenia dokumentów to już pisałem, a Pani nie odnosi się do tego tylko się powtarza. – Znowu gra emocjami zamiast dyskutować merytorycznie?
Poza tym Pani przekłamała moją wypowiedź o “wrogim przejęciu”. Ja nie pisałem, że “kara dla proboszcza z powodu wyżej podanych naruszeń jest dowodem wrogiego przejęcia władzy papieskiej przez “władze wykonawcze””, a o tym, że rozpatrzono/oddalono ją w sensie litery prawa, a nie “wiary i moralności Kościoła”.
Poza tym ujawnił się problem praktyczny funkcjonowania synodalności Kościoła. – Bo wyszło na to, iż Watykan choć mógł sprawę rozpatrzyć z punktu widzenia wiary i moralności Kościoła i przyznać rację księdzu, to nie zrobił tego, sprowadzając Watykan już tylko do atrapy, a całą władzę wykonawczą cedując na biskupów, przechodząc do praktyki: “Kuria przemówiła, sprawa zamknięta”, a “my umywamy ręce”.
Niech Pan się od razu przedstawi jako przedstawiciel ruchu “Wir sind Kirche” na Polskę.
Tyle jest warta Pańska “argumentacja”. Służy wyłącznie do zwalczania kościoła hierarchicznego.EOT.
Najwyraźniej to on sam jest Kościołem. Co mu tam jakiś biskup czy bodaj papież, skoro sam wie najlepiej. I co najwazniejsze, zgodnie z instrukcją prosto z Czerskiej.
Nawet już zdążył policzyć, ze wszyscy wierni w parafii są za proboszczem. I to co do sztuki.
O tym jak powstawało współczesne prawo kanoniczne?
Dekret Gracjana (ok. 1140 r.): Przełomowy moment, w którym mnich Gracjan z Bolonii zebrał i uporządkował sprzeczne dotąd przepisy kościelne, tworząc podwaliny pod prawo kanoniczne jako samodzielną dyscyplinę naukową.
• Corpus Iuris Canonici (Korpus Prawa Kanonicznego): Oficjalny zbiór powiązanych ksiąg prawnych, usankcjonowany w 1580 roku przez papieża Grzegorza XIII. Przez kolejne stulecia stanowił on fundamentalne, potężne źródło prawa w całym Kościele katolickim.
• W miarę upływu wieków, ogromna liczba nowych przepisów (np. po Soborze Trydenckim) sprawiła, że stare zbiory stały się nieczytelne i chaotyczne. Powstał Kodeks Pio-Benedyktyński (1917 r.): Papież Benedykt XV promulgował pierwszy w historii nowoczesny, jednolity Kodeks Prawa Kanonicznego. Zastąpił on dawny, skomplikowany system jedną, przejrzystą księgą podzieloną na kanony, wzorowaną na cywilnych kodeksach europejskich.
Kodeks Jana Pawła II (1983 r.): Obecnie obowiązujący kodeks dla Kościoła obrządku łacińskiego. Składa się z 7 ksiąg i kładzie większy nacisk na duszpasterski charakter przepisów.
Prawo kanoniczne jest uchwalane (stanowione) przez powszechną lub partykularną władzę ustawodawczą w Kościele katolickim, gdzie najwyższym i ostatecznym ustawodawcą dla całego Kościoła jest Papież (Biskup Rzymu).
Etapy tworzenia kodeksu kanonicznego z 1983 r.:
1. Inicjatywa: Decyzję o reformie lub stworzeniu nowego prawa podejmuje Papież (np. Jan XXIII w 1959 roku zainicjował prace nad obecnym kodeksem).
2. Prace komisji redakcyjnych: Powoływana jest specjalna Papieska Komisja składająca się z kardynałów, biskupów oraz wybitnych ekspertów (kanonistów). Przez wiele lat przygotowują oni wstępne projekty (tzw. schematy) poszczególnych ksiąg.
3. Konsultacje: Projekty są wysyłane do konsultacji do wszystkich biskupów świata, wydziałów teologicznych i prawnych oraz kurii rzymskiej w celu zgłoszenia poprawek.
4. Redakcja końcowa: Komisja nanosi poprawki i przedstawia ostateczny tekst Papieżowi.
Promulgacja i wejście w życie (Vacatio Legis)
Aby uchwalone prawo zaczęło obowiązywać, musi przejść przez dwa kluczowe etapy formalne:
• Promulgacja: Jest to oficjalne ogłoszenie prawa przez Papieża. Odbywa się poprzez opublikowanie tekstu w oficjalnym organie prasowym Stolicy Apostolskiej – Acta Apostolicae Sedis (AAS).
• Vacatio legis: Ustawa nie obowiązuje natychmiast po wydrukowaniu. Prawo powszechne wchodzi w życie zazwyczaj po upływie 3 miesięcy od dnia opublikowania w AAS, chyba że sam dokument określa inny (krótszy lub dłuższy) termin. Dla praw lokalnych (diecezjalnych) ten okres wynosi zazwyczaj 1 miesiąc.
Na to wygląda. Nawet podważa sens istnienia prawa. Co do zasady. Można byłoby zapytać, czy Dekalog też jest ludziom niepotrzebny? Wystarczyłoby głosowanie.
Jedną z funkcji prawa jest funkcja ochronna. Wskazuje chronione wartości i odstrasza od popełniania czynów zabronionych.
Prawo kanoniczne – czyli wewnętrzny system norm Kościoła katolickiego – wywarło ogromny, fundamentalny wpływ na kształtowanie się europejskiej i polskiej kultury prawnej oraz prawa świeckiego.
Kanonistyka – oparta na teologicznej wizji człowieka jako istoty stworzonej na obraz Boga – promowała idee ochrony jednostki, obrony słabszych (wdów, sierot, ubogich) oraz ograniczenia arbitralności władzy panujących.
Prawo kanoniczne odegrało kluczową rolę w demontażu najbardziej brutalnych i irracjonalnych tradycji pogańskich. Kościół doprowadził do likwidacji ordaliów, ograniczył krwawą zemstę rodową, zastąpił siłę procedurą (wprowadził zasadę, że wyrok musi opierać się na prawie, a nie na kaprysie władcy lub sile fizycznej stron procesu), wprowadził koncepcję winy moralnej – intencji (np. zaczęto odróżniać morderstwo z premedytacją od przypadkowego zabójstwa). Prawo kanoniczne kładło nacisk na poprawę przestępcy (stąd rozwój instytucji więzienia zamiast natychmiastowej egzekucji).
Łotrze,
czy naprawdę nie widzisz co wynika z tego,że idolem obu jest Pan GB?
Czy nie widzisz, że wszyscy oni i jeszcze paru z ich Korony to prawdziwi tradycyjni KATOLICY?
Przecież takich nie znajdziesz obecnie ani wśród papieży,ani w episkopacie, ani wśród polityków kiwających się tyłem do ołtarza i tabernakulum na Jasnej Górze w rytm modernistyczno-protestanckch piosneczek?
Oburzasz się na “wojtylianizm” czy “kremówkowy pontyfikat” i nie widzisz,że to główna przyczyna upadku kościoła katolickiego nie tylko w Polsce, ale i na świecie,który jest reklamowany jako “wiosna w kościele”?
Przeczytaj książkę Kaweckiego “Gdzie ta wiosna?” Może zobaczysz,że obecnie najgorzej wygląda wiara katolicka właśnie w Polsce.
Paru biskupów i księży próbowało ratować sytuację po soborze Vat II ,albo zginęli w niewyjaśnionych okolicznościach jak bp Łukomski czy Hlond oraz księża jak Fr.Błaż czy M. Poradowski…ale nikt ich nie chciał słuchać,choć ostrzegali przed protestantyzacją oazową i ks. Blachnickim.
Czy grzech ciężki tak bardzo ogłupia…że przestaje się widzieć rzeczywistość taką jaka jest?
Każdemu,kto nie założył covidowej maski należy się szacunek.
Wszak swojego proboszcze parafianie nie wybierali w głosowaniu.
To z jakiej racji ich w ogóle obchodzi polityka personalna prowadzona przez ordynariusza?
Ludzie z różnych powodów się odwołują. Liczą na zmniejszenie kary, na odwleczenie jej wykonania, itp.
A propos możliwości wznowienia postępowania. Wyrok Sygnatury zamyka drogę prawną. Nie istnieją w zasadzie kolejne środki odwoławcze. Raczej nie uda się unieważnić orzeczenia Trybunału Sygnatury. Teoretycznie jest też możliwa łaska papieża na podstawie prośby księdza (tzw. Supplica). Takie rozstrzygnięcie jest jednak bardzo rzadkie i realne tylko wówczas, gdyby doszło do rażącej i ewidentnej krzywdy ludzkiej. Nic nie wskazuje na to, że z taką sytuacją mamy do czynienia.
Oni kwestionują zasadę posłuszeństwa księdza ordynariuszowi. Zgodnie z Kodeksem Prawa Kanonicznego (kan. 273) duchowni mają obowiązek okazywania szacunku i posłuszeństwa papieżowi oraz własnemu ordynariuszowi (biskupowi diecezjalnemu). Podczas święceń (diakonatu lub prezbiteratu) ma miejsce przysięga posłuszeństwa. Podczas niej kandydat w sposób formalny wyraża gotowość do podporządkowania się biskupowi i jego następcom.Każdy z kandydatów podchodzi pojedynczo do biskupa, klęka przed nim i wkłada swoje złożone ręce w dłonie biskupa (jest to starożytny gest tzw. homagium – złożenia rąk).
Słowo homagium oznacza (z łaciny średniowiecznej homagium / hominium, od homo – człowiek, wasal) uroczystą ceremonię oraz akt publicznego uznania zwierzchnictwa, symbolizujący oddanie się władzy i złożenie przysięgi wierności.
pogięło ich z tą demokracją
“Parafianie podczas protestów posługują się hasłem: “My jesteśmy Kościołem””
Możliwe że byli i tacy. Wikipedię też niektórzy czytają.
Może by Pani jako biegła dziennikarka i katoliczka znalazła i w Ewangelii przykłady to potwierdzające? Na pewno by się to wszystkim bardzo przydało dla obniżenia emocji już stających się nadmiernymi.
Podam jeden taki przykład. Jezus zapowiedział Piotrowi że na nim zbuduje swój Kościół. Bo był Piotrem, czyli skałą (oczywiście skałą wiary). – Wiary jako fundamentu tego Kościoła. – Wiernym zdarza się upadać, ale do wiary Chrystusowej zawsze wracają.
To wierni stanowią Kościół. – I takim jest nasz Kościół.
A hierarchia w Kościele to konieczność wojenna. Daje Kościołowi zdolność wspólnotowego organizowania się do walki. Po to powstawały zakony “Kościoła walczącego”.
Jednak po dokonaniu obrony wszystko co wojenne powinno być rozwiązane, zdemilitaryzowane, powinny nastąpić czasy pokoju.
Niestety to nie nastąpiło. – Za to nastały czasy fałszywego pokoju dotyczące i kościoła i państw. Czasy faktycznej alienacji i zdrady władz wykonawczych, czasy powszechnej ruiny czy wrogich przejęć wszystkiego, czasy pokoju fałszywego znacznie gorszego w praktyce jak otwarta wojna, bo nie wiadomo z kim i gdzie walczyć czy przed kim i przed czym się bronić.
O ile pobór pieniędzy z probostw w czasach wojny był konieczny, to po wojnie trwał dalej, a nawet stał się coraz bardziej kontrybucją wojenną, tak jakby Kościół wojnę przegrał, i choć formalnie pieniądze szły na budowę majątku Kościoła. – I ten majątek jest, tyle że leży w banku Rotszyldów i faktycznie pracuje na brewerie globalistów. – I to chyba on jest tym faktycznym zwycięzcą na czasy fałszywego pokoju.
W tej chwili jednak ani Watykan, ani Kościół synodalny nie walczą z zagrożeniem życia wiernych, bezpieczeństwa i tożsamości, wiary i moralności Kościoła. – Nie podejmują obrony koniecznej (tak, już koniecznej, bo wszystko co ważne dla przyszłości już ginie), a przeciwnie – kolaborują z wrogami zewnętrznymi, a ich wrogiem aktualnym są ludzie wierni i dobrzy w Kościele, a od czasów SV II nawet sam Kościół jako ideowy, wierny Chrystusowi i moralny, więc i bezkompromisowo broniący swojej wiary, moralności i tożsamości przed coraz bardziej agresywnym “światem”, w tym zwłaszcza islamem i judaizmem talmudycznym powstałymi w reakcji na chrześcijaństwo i antychrześcijańskimi, oraz protestantyzmem i syjonizmem chrześcijańskim z niego wyłonionym.
– Kościół jako ekumeniczny z tym wszystkim już musi przegrywać, bo oni jednak przy swoich tożsamościach pozostają, a Kościół mimo to brnie w bagno ekumenizmu.
– To można porównać tylko z nieustannym finansowaniem banderyzmu na Ukrainie przez władze wykonawcze III RP.
– To jeszcze nie są najgorsze patologie. Najgorsza jest ta rotszyldowska. Np. papież Benedykt XVI sprzeciwił się jej, to nawet nie mógł skierować własnych pieniędzy Kościoła z banku Rotszyldów na misje w toku. Dopiero gdy zrezygnował z funkcji natychmiast odblokowano te fundusze.
– Jednak żeby z własnych, zdartych z parafii pieniędzy korzystać na cele realizacji swoich powołań i celów ideowych Kościoła, w tym realnej walki z zagrożeniami dla prawości, moralności, człowieczeństwa i świętości wiernych, oraz budować prawdziwy Kościół Chrystusowy to pieniędzy Bank Rotszylda na pewno nie da. – Który papież się teraz wychyli?
Za to kurie są coraz bardziej uciążliwie opodatkowane, a za nimi parafie. – Prawdopodobnie skończy się to tym, że wierni przestaną dawać na tacę, na intencje a może nawet na śluby, chrzty i pogrzeby. Hierarchia ma pieniądze u Rotszyldów, to się przeżywi, a w końcu i przeje pieniądze ze sprzedaży kościołów, jak to już się dzieje na Zachodzie.
Parafie płacą coraz bardziej abstrakcyjne stawki narzucane przez kurie, ale czyż proboszczowie się zjednoczą żeby się temu sprzeciwić?
– A wygląda to na konieczność wywołaną zainstalowaniem Kościoła synodalnego, zmierzającego do tego, żeby niszczyć Kościół od środka na zasadzie powolnego gotowania żaby?
Czy nie czas wyskoczyć z tego diabelskiego kotła?
Ma Pan na myśli likwidację Kościoła hierarchicznego i likwidację prawa kanonicznego na podstawie protestu w Zborku?
To by dopiero powstał kocioł.
Sorry, ale taki projekt w mojej ocenie jest diabelski. EOT.
“Niech Pan się od razu przedstawi jako przedstawiciel ruchu “Wir sind Kirche” na Polskę.
Tyle jest warta Pańska “argumentacja”. Służy wyłącznie do zwalczania kościoła hierarchicznego”
Ruch to całkiem inna sprawa. Ja wskazałem przykład z Ewangelii i prosiłem, żeby to Pani jako biegła poszukała następnych.
Uważam, że to konieczność przed którą stoi Kościół.
“Na to wygląda. Nawet podważa sens istnienia prawa. Co do zasady. Można byłoby zapytać, czy Dekalog też jest ludziom niepotrzebny?”
Co do zasady, to Dekalog nie jest prawem. – Jest zbiorem Przykazań Bożych porządkujących sprawy natury ludzkiej, a więc i wartości ludzkiej i wspólnotowych, i jako taki jest ludziom konieczny.
– Z kolei prawo co do zasady nie ma mocy aby wynosić się nad jakąkolwiek z wartości ludzkich ani wspólnotowych.
Gdyby się wynosiło, byłoby bezprawiem, uzurpacją i satanizmem.
“Jedną z funkcji prawa jest funkcja ochronna. Wskazuje chronione wartości i odstrasza od popełniania czynów zabronionych”.
Gdyby to była prawda, że prawo może czemuś zapobiec, to by zapobiegało, ale nie robiło by tego przez karanie “po”, a wspierając ludzi moralnych, dobrych i prawych, moralnych i świętych, bo to oni są tutaj otwierającymi przestrzenie człowieczeństwa dla dobra.
– Gdyby prawo chciało zapobiegać złu to by wspierało na czas takich ludzi jak święty Jerzy Popiełuszko z zasadą:
“Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj”.
Niestety tacy ludzie są nie od dziś prześladowani, a nawet mordowani, i to mimo istnienia “prawa” tylko nazywanego prawem, które zapobiega i odstrasza.
Prawo kanoniczne – czyli wewnętrzny system norm Kościoła katolickiego – wywarło ogromny, fundamentalny wpływ na kształtowanie się europejskiej i polskiej kultury prawnej oraz prawa świeckiego.
Owszem, dla prawa ma zasługi, ale po powyższym widać, że przestrzeni dobra nie wspiera, więc choć jedne rodzaje zła ograniczyło, to zrodziło i rodzi inne, i to coraz gorsze.
To zwłaszcza za prawem ciągnie się smród zasady, że “przeciwieństwem dla zła jest inne zło”.
Ludzie z różnych powodów się odwołują. Liczą na zmniejszenie kary, na odwleczenie jej wykonania, itp.
Czy Pani tu nie dokonuje pomówienia?
A propos możliwości wznowienia postępowania. Wyrok Sygnatury zamyka drogę prawną. Nie istnieją w zasadzie kolejne środki odwoławcze. Raczej nie uda się unieważnić orzeczenia Trybunału Sygnatury.
Pani nie zauważyła, że sprawę odwołania oddalono z powodu błędów proceduralnych bez rozpatrzenia. – Starczy więc je usunąć i złożyć ponowne odwołanie.
Teoretycznie jest też możliwa łaska papieża na podstawie prośby księdza (tzw. Supplica). Takie rozstrzygnięcie jest jednak bardzo rzadkie i realne tylko wówczas, gdyby doszło do rażącej i ewidentnej krzywdy ludzkiej. Nic nie wskazuje na to, że z taką sytuacją mamy do czynienia.
Jeszcze nie czas na to, choć krzywda tysięcy parafian jest rażąca i ewidentnie wielka. Nie zanosi się bowiem na to, żeby Kuria miała w dyspozycji równie dobrego księdza.
– A i ich zbiorowa zraniona wrażliwość na krzywdę proboszcza jako dodatkowa krzywda też jest wielka.
Myślę, że dyskusja z Panem jest jak ze “zdartą płytą”. Proszę wybaczyć ostrość sformułowania, ale muszę zająć się innymi sprawami i nie mam czasu na powtarzanie argumentów, które Pan “odrzuca” metodą odwracania uwagi od sedna sprawy, symulowania braku wiedzy, zasypywania lawiną słabych, błędnych lub całkowicie oderwanych od tematu wypowiedzi czy też celowego dezinformowania.
Dobranoc!
Chyba tak :)
miarka to bardzo sprawny demagog. Koktajl, który serwuje sprawia wrażenie smacznego i pożywnego dania. Wymieszanie składników powoduje, ze dyskutować wypadałoby z kazdym pojedynczym wersem, który jest przedstawiany jako “oczywistość”, choć nią nie jest. To z kolei powoduje, że uzasadnienie nietrafności tylko dziesięciu wersów wymagałoby napisania stu kolejnych na kążdy z nich. To kto znajdzie czas na takie zabawy. Miarka o tym wie i wykorzystuje z premedytacją taka okoliczność.
“Ma Pan na myśli likwidację Kościoła hierarchicznego i likwidację prawa kanonicznego na podstawie protestu w Zborku?
To by dopiero powstał kocioł”.
Nie. – Ponadto proszę odpowiadać na to co piszę, a nie “wkładać mi do głowy” czyichś, czy nawet moich tylko możliwych myśli.
Gdybyśmy czytali sobie w myślach, to by dopiero powstał kocioł.
Poza tym Kościół jako hierarchiczny ma sens, tyle że jako władza wykonawcza służebna duchowej władzy zwierzchniej, a nie zamiast tej służebności, bo w Kościele synodalnym coś tu nie gra.
W pełni się zgadzam. Z tego powodu odmówiłam dalszej “rozmowy”. Niestety, miarka nie przyjmuje tego do wiadomości i nadal zarzuca mój blog manipulacjami. Jeśli tego nie zaprzestanie, będę zmuszona kasować jego komentarze. Dla dobra innych czytelników.
Pozdrawiam.
“W pełni się zgadzam. Z tego powodu odmówiłam dalszej “rozmowy”. Niestety, miarka nie przyjmuje tego do wiadomości i nadal zarzuca mój blog manipulacjami”.
A czymże jest EOT. – Zamknięciem danego wątku, czy zamknięciem dyskusji z Panią we wszystkich wątkach notki? – A może i z innymi komentatorami?
Jak to się ma do EOT po zadaniu przez nią pytania do mnie?
Ja uważam, że EOT dotyczy tylko samego danego wątku, i że spokojnie mogę udzielać odpowiedzi na postawione mi przez Panią pytanie. – Mylę się?
A co do zarzutu manipulacji to jest zarzutu trollingu, to według netykiety zalecane jest nie odpowiadanie, choć można i odpowiedzieć wskazując gdzie ona konkretnie jest. – Dotyczy to zwłaszcza przypadku gdy zarzut może być uznany za nieprawdziwy i krzywdzący, żeby oskarżony mógł się bronić.
Poza tym argument “dla dobra innych” to manipulacja.
1. Według mnie kara wymierzona Proboszczowi jest zbyt surowa i niesprawiedliwa także wobec lokalnej wspólnoty wiernych. Czy da się to jeszcze naprawić? Akceptacja winy, skrucha i kara z możliwością powrotu ks. Józefa Zborka? W niektórych przypadkach duch prawa powinien dominować nad jego literą.
2. Jestem za utrzymaniem hierarchicznej struktury Kościoła pomimo że część hierarchów w Watykanie i na prowincjach to w praktyce renegaci. Trudna sprawa.
Czy da się to zmienić?
Znamy zbyt mało szczegółów dotyczących uzasadnienia dekretu o odwołaniu proboszcza z urzędu. Ksiądz miał wybitnego adwokata kanonistę – karmelitę, ks. profesora Dariusza Borka, dziekana Wydziału Prawa Kanonicznego na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Nawet on go nie wybronił przed Dykasterią ds Duchowieństwa.
W tej sprawie – wbrew twierdzeniom St. Krajskiego – nie istnieje też plan B, który mógłby zrealizować biskup. Nie może on zmienić decyzji Stolicy Apostolskiej, w tym przypadku Dykasterii ds Duchowieństwa. Podstawy prawne:
• Kan. 135 § 2 KPK (Zasada Hierarchii Władzy): Władza wykonawcza biskupa podlega ograniczeniom prawa wyższego. Biskup nie może wydać aktu sprzecznego z prawem wydanym przez wyższą władzę lub z dekretem ordynariusza wyższego stopnia (w tym przypadku Dykasterii).
• Kan. 1739 KPK (Kompetencje do zmiany dekretu): Przepis ten precyzuje, że prawo do zmiany, uchylenia lub zawieszenia dekretu przysługuje wyłącznie organowi, który dekret wydał, albo jego hierarchicznemu przełożonemu (czyli w tym przypadku samemu Papieżowi lub uprawnionemu Trybunałowi Watykańskiemu). Biskup diecezjalny nie jest przełożonym Dykasterii, lecz jej podwładnym w strukturze administracyjnej.
Kan. 333 § 1 KPK: Potwierdza, że Biskup Rzymski posiada najwyższą władzę nad wszystkimi Kościołami partykularnymi i ich biskupami. Dykasteria działając jako ramię Papieża, wiąże biskupa swoją decyzją w sposób bezwzględny.
Nie istnieją też kolejne zwykłe środki odwoławcze. Orzeczenie Trybunału Sygnatury Apostolskiej zapadło, gdyż ksiądz nie ustalił adwokata z listy Trybunału. Trybunał być może mógłby mu wyznaczyć adwokata z urzędu. Teoretycznie jest możliwe unieważnienie orzeczenia Trybunału i sprawdzenie, czy Dykasteria nie popełniła jakiegoś błędu proceduralnego. Teoretycznie jest też możliwa łaska papieża na podstawie prośby księdza (tzw. Supplica). Takie rozstrzygnięcie jest jednak bardzo rzadkie i realne tylko wówczas, gdyby doszło do rażącej i ewidentnej krzywdy ludzkiej.
Dyskusja bardzo daleko odbiega od meritum sprawy odciągając od właściwych przyczyn skutków wniosków. Zamiast skupić się na problemie wchodzi się w personalia zarówno osób zaangażowanych jak i ogólnie w Kościół. Nie potrzebnie. Tak właściwie jaki to biskup i jego zasługi nie istotne i jaki to kapłan i jego zasługi nieistotne.
Jak powyższe czasem nie warto wchodzić w dyskusje, może lepiej się uśmiechnąć?
1. Nie warto z góry osądzać sytuacji bo można daleko przestrzelić.
2. Warto zastanowić się gdzie leży dobro w całej sytuacji.
3. Czego zabrakło na pewno w calej tej styuacji? Pokory.
Pozdrawiam serdecznie
“2. Jestem za utrzymaniem hierarchicznej struktury Kościoła pomimo że część hierarchów w Watykanie i na prowincjach to w praktyce renegaci. Trudna sprawa.“
Ja też pisałem powyżej do pani Rebeliantki: „Poza tym Kościół jako hierarchiczny ma sens, tyle że jako władza wykonawcza służebna władzy zwierzchniej, a nie zamiast tej służebności, bo w Kościele synodalnym coś tu nie gra”.
Chodzi o to że gdy zamiast tej służebności pojawia się obowiązek, hierarchia władzy wykonawczej oznacza już tylko podległość administracyjną – coś jak pas transmisyjny autorytarnej władzy wykonawczej, działający z góry na dół, oparty o literę prawa stanowionego na jej żądanie. – Bo tu rządzi prawo, a ono ma jeden kierunek – z góry na dół.
A Kościół wcale nie jest tak urządzony. – Obrazuje to tekst pani Rebeliantki z 25 października 2026 godz. 15:42. Odnośnie przysięgi składanej podczas święceń (diakonatu lub prezbiteratu), opisując sam ceremoniał.
Co się tu dokonuje?
Po pierwsze – kandydat uznaje istnienie hierarchii funkcyjnej, uznaje zwierzchnictwo funkcyjne nad sobą, poddaje się władzy zwierzchniej i składa przysięgę wierności. Oczywiście tym samym i sam zobowiązując się być władzą wykonawczą na odcinku powierzanych sobie funkcji, bo po to chce być tym prezbiterem lub diakonem.
Po drugie – choć każdy szczebel tej hierarchii pełni nieco inne funkcje, to od strony duchowej jest to linia miłości i łaski oraz gotowości do ofiar i poświeceń płynących z miłości nie tylko wzajemnej, ale i miłości wobec tych, wobec których przyszły ksiądz będzie miał funkcje do spełnienia. – Poza tym jest to linia zapoczątkowana w Jezusie Chrystusie – Głowie Kościoła. – To dlatego oddolną odpowiedzią jest miłość wzajemna, szacunek i posłuszeństwo w ramach służebności władzy zwierzchniej – bo to płynie z miłości którą się daje skutecznie ślubować.
Po trzecie żeby to mogło nastąpić uczciwie i z przekonaniem, i żeby to w ogóle zadziałało, i było trwałe „na dobre i na złe”, cały proces musi być przeprowadzony najpierw w sercu kandydata.
– Musi on swoje zobowiązania ulokować w swoim sumieniu, aby odtąd mógł każdą swoją decyzję, każdy wybór, każdą postawę, czyn, czy odmowę działania, każdą decyzję po kontroli wewnętrznej odnośnie zmiany czy kontynuacji uzgadniać w sumieniu poszerzonym o tą przysięgę.
– Tyle że sumienie nie przyjmie na wprost samej przysięgi, a tylko jako zgodną z już istniejącymi w sercu dziełami w toku, uczuciami i wcześniejszymi decyzjami uczuciowymi przekształcającymi postanowienie o złożeniu tej przysięgi w decyzję rozumu i woli wolnej a ją w wolę związanej z nią miłości emocjonalnej już jako decyzji uczuciowej, którą serce przyjmie jako uczucie.
– Musi też zanim będzie gotowy do pełnienia funkcji diakona czy prezbitera pokończyć swoje dzieła w toku, które mogą go ograniczać w podjęciu nowych zobowiązań, a zwłaszcza być z nimi w sprzeczności.
Cały problem jest w tym, że kandydat na księdza najpierw sam się zobowiązuje do dotrzymania zakresu przysięgi w swoim sercu, a dopiero później przysięgę składa. – Nie może być odwrotnie, bo życie uczy że to będzie przysięga fałszywa. – Liczy się w niej też stan, w jakim pozostawał wtedy Kościół i świadomość kandydata co do tego.
– Bo jednak przysięga jest oddolna, ale w stabilnych relacjach duchowych jako odgórnych.
– A to znaczy że nie jest ona jednostronna, że hierarchia kościelna, biskup przyjmujący przysięgę kandydata – przyjmują i obowiązki wzajemne wobec księży, więc to na nich spoczywa obowiązek by zapewnić tą stabilność. – A więc przede wszystkim obronić Kościół przed wszelkimi możliwymi zagrożeniami destabilizacji, w tym modernizacji i propagandą “świata”, a i samemu nie zgubić więzi z Bogiem w Trójcy jedynym, w tym z Głową Kościoła.
W szczególności papież i biskup księdza muszą pozostawać wiernymi Chrystusowi, wciąż go kochającymi, posłusznymi Jego naukom, a księdzu udzielającymi swoich łask, oraz współpracującymi z nimi w realizacji celów tych łask. – Dopiero wtedy można mówić o służebności.
– A służebność to nie służba – ona polega na decyzji świadomej i dobrowolnej, płynie z miłości, a ta jest oddolna. – A to znaczy że i posłuszeństwo jest w ramach służebności a nie służby.
Biskupa, który potraktuje proboszcza jak sługę natychmiast powinien przeczołgać papież.
Czemu tego nie robi? – Pewnie dlatego, że sam woli Synod jak Sobór, bo synod go nie przeczołga.
Nie ma tu miejsca na „tylko prawo”, nie ma tu miejsca na „tylko literę prawa”, ani na obowiązki wykraczające poza zobowiązania i sprzeczne z sumieniem szeregowego księdza. – A tak bywa, gdy hierarchia Kościoła zatraca wierność Chrystusowi.
“W niektórych przypadkach duch prawa powinien dominować nad jego literą”.
Tak, ale nie tylko. – Bo litera prawa nigdy nie może dominować nad prawem. – Nigdy nie może być ważniejsza, bo litera prawa działa jak dyktator, możny czy bogacz, jak ślepa żądza, czy ślepa emocja gdy jest nadmierna nad ludzką zdolnością utrzymania jej w ryzach. – Litera prawa oderwana od ducha może nawet zabijać. – może i “dawać prawa” do egzekucji “po trupach”, “bo mi się należy”.
Stanem normalnym jest ich równowaga.
– Jednak nawet w stanie równowagi duch prawa również zawsze musi iść przodem przed literą prawa. – Priorytet ducha dotyczy nie tylko spraw ludzkich ale i spraw wspólnot ludzkich, które są wspólnotami ducha, jednoczonymi przez tego samego ducha, a w nim i przez ten sam system wartości duchowych.
Kończy Pan słowami „trudna sprawa”.
Ogólnie tak, ale chyba nie dla ludzi sumienia?
– Trudna dla hierarchii, dla tych „bogatych młodzieńców”, którzy teraz powinni zostawić wszystko i pójść wśród ostatnich za Chrystusem.
– A tych co powinni są już tłumy – socjalizm i lichwa na to już długo pracują. – A to nie tylko hierarchia Kościoła, bo na kredyt, czy za pożyczone, a nawet za “należny” socjal to łatwo się czuć bogatym, choćby na chwilę. – I póki co dostają. – Tylko gdzie te tłumy są prowadzone?
Proszę do mnie nie pisać.
biegłość w teoretyzowaniu godna podziwu.
Ale tak konkretnie, w omawianym przypadku, to co powinien zrobić (jak reagować) biskup na samowolkę proboszcza?
Proszę podać konkretną propozycje rozwiązania sporu (alternatywę), a nie kolejną porcje rozważań na wysokim diapazonie abstrakcji.
“Proszę do mnie nie pisać”.
Przecież nie napisałem do Pani a do Czarnej Limuzyny. Nasza wcześniejsza dyskusja zaczęła się też nie od pisania do Pani, a to Pani napisała do mnie.
O Pani wspomniałem tylko dlatego, żeby w razie potrzeby mógł sprawdzić kontekst, ale w żadnym stopniu nie prowokowałem Pani do odpowiedzi.
Kończąc naszą aktualną wymianę zdań pozdrawiam
Nie podam “konkretnej propozycji rozwiązania sporu (alternatywę)”, bo nawet jakbym był w stanie takie znaleźć, to nie mam potrzebnych informacji, w szczególności tego, jakie siły motywują biskupa, bo z tego co wiem, wciąż nawet nie podał wyjaśnień.
– A jest taka potrzeba, zwłaszcza w sytuacji, gdy informacje przedstawione przez biuro kurii są niepodpisane i bez konkretów, czyli mniej jak żadne, i tylko jątrzące.
– Jest, bo kara dla proboszcza jest rażąco nieproporcjonalna dla już znanych powodów prawnych.
– Jest, bo wciąż nie widać woli rozwiązania sporu. Proboszcz okazał posłuszeństwo, ale to nic nie kończy, bo krzywda i proboszcza, i parafian, i Kościoła, choć wielka, to jeszcze rośnie.
Oczywiście, zgodzi sie Pam, ze to pańska opinia, subiektywna i nie wiadomo jak szeroko podzielana.
Przyznam że nie wiem co Pan kombinuje. Jak mówię o pewnej praktyce, to może być to subiektywne, ale gdy wyciągam wnioski pozwalające opisać mechanizm i przewidywać przyszłość lub wykluczać możliwość zaistnienia czegoś, to jest to teoria. – A ta jest obiektywna, sprawdzalna oraz nie potrzebująca poparcia nikogo, czy nie podlegająca sprzeciwowi największej choćby większości.
A doświadczeń tu mamy mnóstwo, bo to nie tylko przysięgi składane przez kandydatów na księży, ale i małżeńskie. – I wiele jest fałszywych, co łatwo rozpoznać po tym, że nie przechodzą obustronnej próby “na dobre i na złe”.
W przedmiotowej sprawie zaczęło się od tego, że zawiódł biskup w czasie stanu koronawirusowego dołączając do hucpiarzy, a proboszcz Zborek odmówił udziału w tej hucpie i jego parafia funkcjonowała normalnie.
To ostatnia paszkwilancka Pana wypowiedź, którą pozostawiam.
Mieszkam w tej diecezji i bp nie dołączał do żadnych hucpiarzy. Także Pański opis zachowań ks. Zborka nie ma nic wspólnego z rzeczywistością.
Proszę wstrzymać dalsze komentowanie.
Może i dobrze, że Pan tego nie wie.
Skoro broni Pan swojej wersji wydarzeń oraz ich interpretacji niczym socjalizmu, to oznacza, że każdy inny punkt widzenia na przedmiotowy problem będzie Pan przedstawiał jako niezasadny. A mówiąc mniej akademicko ośmieszał oraz wykoślawiał.
Nie ma sensu kontynuowanie podobnej zabawy.
Tym bardziej, ze gospodyni bloga wyraźnie powiedziała, czego sobie nie życzy.
Uprzedzałam.
“Z orzeczenia organów kościelnych jasno wynika, że chodzi o ochronę godności Eucharystii oraz wykluczenie jakichkolwiek podejrzeń o merkantylizm (handel intencjami).”…pisze Rebeliantka
Tymczasem miarka informuje…:”W przedmiotowej sprawie zaczęło się od tego, że zawiódł biskup w czasie stanu koronawirusowego dołączając do hucpiarzy, a proboszcz Zborek odmówił udziału w tej hucpie i jego parafia funkcjonowała normalnie.
Widać wyraźne sprzeczności w tym co mówi Rebeliantka a faktami ,które dyskfalifikują biskupa,niezależnie od ilości wybudowanych kaplic czy poziomu wiedzy jego biblistyki,
Sprawa jest bardzo prosta.
Ten biskup nie nadaje się na pasterza w żadnej parafii.
Co Pan opowiada? Nie zna Pan faktów, a pluje na biskupa. Co to ma wspólnego z katolicyzmem? Biskup był premierem, rządem, Sejmem, Radą Medyczną przy Premierze, etc.? Wydawał jakieś zarządzenia państwowe? Nie dołączał do żadnych hucpiarzy. Nikt, kto chciał, nie miał problemów z uczęszczaniem na Msze Święte w diecezji. Co niby biskup miał zrobić, aby się “nadawać”? Ja tu mieszkam, więc wiem. To Pan nie zasługuje na posługiwanie się nickiem “katolik”.
Kiedy czytam te aroganckie wypowiedzi o tym, co to biskupi mogli zrobić w sprawie covida, to pusty śmiech mnie ogarnia.
Osobiście napisałam około 50 artykułów w sprawie nadużyć covidowych. Występowałam w obronie ponad 100 lekarzy oskarżanych przed sądami lekarskimi i jedyne, co udało się uzyskać, to przedawnienie oskarżeń wobec części lekarzy. Ale wielu było zawieszanych w prawie wykonywania zawodu. Te międzynarodowe naciski były potężne i byliśmy w dużym zakresie bezradni. Moja siostra zmarła w szpitalu i poinformowano nas o tym dopiero po 2 dniach. Mamę (ok. 90 lat) trzymano na oddziale ponad 5 tygodni. Gdy wróciła, potrzebowałam 2 miesiące, aby przywrócić ją do normalnego funkcjonowania.
Watykan w osobie ekipy papieża Franciszka nakazywał biskupom podporządkowanie się przepisom pandemicznym. Jedyne, co mogli zrobić biskupi, to symulować dyscyplinę.
Nb. Ceniony przez papieża Franciszka abp Henryk Hoser traktował pandemię COVID-19 jako realne i poważne zagrożenie. Jako osoba z wykształceniem medycznym (ukończył studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie) podchodził do tematu z perspektywy “nauki” rockefellerowskiej. Zresztą w kwietniu 2021 roku sam trafił do szpitala z powodu domniemanych powikłań covidowych i zmarł 13 sierpnia 2021 roku.
i jaki bezpretensjonalny nick sobie przyjął.
To niemal jak “bogobojny”.
Właśnie. Słuszne spostrzeżenie.
To, co Pan napisał nie ma żadnego sensu. Zupełnie błędne skojarzenia.
Nie podoba się Panu wolność, którą dysponuje Gospodarz bloga? Rozumiem, że nie zgadza się Pan z treścią tej i innych publikacji, ale za bardzo, w moim odczuciu, skupił się Pan na osobie, a to wodzi na pokuszenie odnoszenia się ad personam i vice versa.
Dlaczego Pan nie komentuje w innych miejscach tylko tu, gdzie jest Pan niemile widziany, nie wnikając słusznie czy niesłusznie?
Omija Pan inne wpisy – dlaczego?, a tu wraca jak bumerang. To mój ostatni komentarz.
@ Nietytus
Pan ewidentnie przecenia mój status tutaj.
Nie mam najmniejszego wpływu na to, kto tu zamieszcza swoje wpisy, a kto z tej aktywności rezygnuje. A coś takiego jak ‘zastąpienie’ jednego blogera innym nawet by mi do głowy nie przyszło.
Jeżeli to odniesienie do tego recitalu mocarzy myśli i strażników prawdy powyżej, to jest to cena za wolność słowa, nawet jeśli “Nie podoba się Panu wolność, którą dysponuje Gospodarz bloga“.
Zajrzał pan, z tego bloga skorzystał. Reszta jest fakultatywna.
Proszę pamiętać o spiżowej zasadzie Portalu:
LINK
Niniejszym odpowiedziałem.
Bardzo ciekawy przebieg dyskusji.
Chętnie bym się przyłączył.
Niestety brak czasu , bo biorę aktualnie udział w kursie drelowania wiśni dla zaawansowanych część czwarta.
Niemniej jestem pewien, że w trzecim kwartale przyszłego roku dyskusja będzie trwała i to z ożywczym powiewem.
Bulba.
Bulba? Komentarz tak głęboki jak przemyślenia Gogola nad talerzem frytek. Niesamowite, jak inspirującą refleksję filozoficzną można wyciągnąć ze zwykłego ziemniaka.
:)
Przypomniała mi się Mądrość Syracha: “Lepiej tłuc kamienie, niż dyskutować z zakompleksionym facetem”.
1/ Szanuję Panią @ Rebeliantkę za RZETELNOŚĆ w przekazywaniu FAKTÓW. Co zauważyłam np. w wypowiedziach na temat sprawy kopalni soli w Kłodawie. W sprawie księdza Zborka @ Autorka wykazała się znajomością samej sprawy a także nie tylko przepisów kościelnych (Kodeks Prawa Kanonicznego) ale HISTORII tego prawa. Wielki szacunek. Podziwiam też cierpliwość w odpieraniu różnych dziwnych zarzutów.
2/ Jak wynika z HISTORII tworzenia praw kanonicznych – przepisy te mają swoje oparcie i uzasadnienie wynikłe z burzliwych dziejów KOŚCIOŁA.
Organizacja Kościoła ma strukturę hierarchiczną. Z tego powodu też jest b. ważny wybór głowy Kościoła. Jak wynika z cybernetyki, w przypadku zmiany wartości prezentowanych przez hierarchę (celu) cała struktura może ulec przestawieniu na “nowe tory”.
Gdyby parafianie znali szczegóły zarówno tych przepisów jak i wg. mnie niepoważnego potraktowania tych zasad przez księdza Zborka, nie byłoby takiej eskalacji konfliktu.
Z punktu widzenia ZASAD, które ksiądz Zborek złamał, można powiedzieć że była to “samowolka”. Zaś spalenie dokumentów księgowych świadczy o trwaniu w uporze łamania tych zasad.
Mam wrażenie, że księdzu najbardziej zależało na akceptacji jego działań przez wiernych. Nawet za cenę narażenia się na konsekwencje. Wszystkie działania człowieka mają swoje przyczyny.
3/ Zamiast personalnych przytyków należy się pani @ Rebeliance SZACUNEK i podziękowanie za dzielenie się profesjonalną WIEDZĄ.
Bardzo dziękuję za wnikliwą, konstruktywną wypowiedź.
“2/ Jak wynika z HISTORII tworzenia praw kanonicznych – przepisy te mają swoje oparcie i uzasadnienie wynikłe z burzliwych dziejów KOŚCIOŁA.
Organizacja Kościoła ma strukturę hierarchiczną. Z tego powodu też jest b. ważny wybór głowy Kościoła. ”
Bardzo ładnie, tylko to jeszcze nie tłumaczy dlaczego mimo zmian w procesach historycznych i ta hierarchia (funkcyjna, nie osobowa) trwa i ma szansę trwać, a wraz z nią i prawo kanoniczne, i Kościół Chrystusowy, i jego wiara.
Opisałem to w powyżej w swoim drugim komentarzu do Czarnej Limuzyny.
– Patrząc szarzej, to tu idzie o zwrotny, oddolny kierunek roli papieża jako “sługi sług”, oraz zwrotny kierunek ducha prawa do litery prawa), i wiary Chrystusowej jako zwrotnego kierunku do funkcjonowania religii katolickiej jako będącej praktycznym sposobem wyrażania tej wiary.
Oto dowody,że debilizacja narodu przyspiesza !
Oto moja odpowiedź:
Ps. To stwierdzenie o debilizacji, to do kogo?
Grasuje w necie całkiem sporo dedykowanych zawodowych poprawiaczy biskupów, papieża i bodaj nawet samego Boga, którzy znają się lepiej na dogmatach wiary, na zarządzaniu Kościołem i wiedza lepiej co,po co, kiedy i w jaki sposób należałoby zrobić. A zwłaszcza czego nie zrobić.
Z takiego doradzania, czy też odradzania, najwyraźniej całkiem nieźle żyją. I dlatego nie zamierzają zmienić profilu swojej działalności.
Ciekawe, kto im zleca i płaci.
To prawda, że ten “biznes doradczy” jest wysoce opłacalny. Wystarczy zobaczyć liczbę odsłon takich materiałów.
Kto im zleca? Dobre pytanie.