Po pierwsze, musimy zająć się głównym problemem w kwestii przystępności, jakim były ceny ropy naftowej i gazu. Wyższe ceny były bezpośrednio związane z wojną z Iranem i „niedoborami podaży” wynikającymi z ograniczenia przepustowości Cieśniny Ormuz.
Trwa spór o to, na ile uzasadnione jest to twierdzenie. Wielu niezależnych analityków twierdzi, że ruch statków w cieśninie powrócił, a przepływy ropy w Zatoce wróciły do normy w ciągu ostatnich czterech miesięcy. Dane z monitoringu satelitarnego i dane dotyczące dostaw wskazują, że cieśnina Ormuz zdecydowanie NIE jest tak istotnym czynnikiem wpływającym na wysokie ceny, jak przedstawiały to media.
◊
Tłumaczenie: AlterCabrio – ekspedyt.org
◊
Przygotuj się na rosnącą inflację, gdy Demokraci przejmą władzę
Niniejszy artykuł został napisany przez Brandona Smitha i pierwotnie opublikowany w Birch Gold Group
Rozpoznawanie wzorców to ważne narzędzie umysłowe, które w dzisiejszych czasach jest w dużej mierze zaniedbywane w krajach zachodnich. To umiejętność identyfikowania i rozwiązywania uporczywych problemów dotyczących określonych grup i ich wrodzonych zachowań. Jeśli chodzi o lewicę polityczną, jawna inflacja i kryzys gospodarczy zdają się podążać za nimi wszędzie.
Dane o „niebieskiej fali” napływające z wielu stanów są co najmniej podejrzane i bezprecedensowe (jeśli nie toczy się jeszcze federalne śledztwo, to powinno). Ale zostawmy na chwilę tę debatę i załóżmy, że większość amerykańskich wyborców naprawdę chciała, aby Demokraci przejęli kontrolę nad wieloma stanami i Kongresem, aby zmienić obecny kurs kraju.
Jak właściwie wygląda ta zmiana?
Cóż, jednym z głównych tematów sondaży była gospodarka i przystępność [ceny -AC], ale jeśli celem wprowadzenia większej liczby Demokratów do władzy było obniżenie inflacji, to z przykrością muszę stwierdzić, że społeczeństwo będzie bardzo rozczarowane. Historycznie rzecz biorąc, wyższa inflacja (i wyższe ceny) zwykle pojawiają się, gdy Demokraci przejmują kontrolę (a mówiąc o inflacji, mam na myśli wszelkie zewnętrzne naciski na wskaźnik CPI, a nie tylko dodruk pieniądza przez bank centralny).
Po pierwsze, musimy zająć się głównym problemem w kwestii przystępności, jakim były ceny ropy naftowej i gazu. Wyższe ceny były bezpośrednio związane z wojną z Iranem i „niedoborami podaży” wynikającymi z ograniczenia przepustowości Cieśniny Ormuz.
Trwa spór o to, na ile uzasadnione jest to twierdzenie. Wielu niezależnych analityków twierdzi, że ruch statków w cieśninie powrócił, a przepływy ropy w Zatoce wróciły do normy w ciągu ostatnich czterech miesięcy. Dane z monitoringu satelitarnego i dane dotyczące dostaw wskazują, że cieśnina Ormuz zdecydowanie NIE jest tak istotnym czynnikiem wpływającym na wysokie ceny, jak przedstawiały to media.
Innymi słowy, nie ma niedoborów podaży. Nie ma czegoś takiego. Ale dlaczego w takim razie ceny utrzymywały się na tak wysokim poziomie? Krytycy wojny i blokady konsekwentnie używali wysokich cen jako „dowodu”, że sytuacja się nie poprawia (co jest odwrotnością – ceny pozostają w tyle za zmianami podaży, niekoniecznie odzwierciedlają aktualną podaż).
Przez ostatnie kilka miesięcy moje stanowisko było takie, że wysokie ceny w rzeczywistości odzwierciedlają spekulacje rynkowe (a może manipulacje ze strony korporacji i zagranicznych nabywców). Spadek po wyborach połówkowych pokazał, że miałem rację.
Ropa naftowa natychmiast i magicznie spadła, podobnie jak ceny na stacjach benzynowych tuż po wyborach (średni spadek o około 10% i nadal spada). W niektórych regionach ceny spadły poniżej 3 dolarów za galon. Nie byłoby to możliwe, jeśli niedobory podaży byłyby realnym problemem.
Koszty zostały niewątpliwie zawyżone przez spekulantów lub sztucznie podbite, aby zestresować opinię publiczną i zachęcić do określonego wyniku wyborów. Demokraci już próbują przypisać sobie zasługę za gwałtowny spadek kosztów, mimo że jeszcze nie sprawują władzy. Niektórzy lewicowcy argumentują, że ceny spadają, ponieważ Demokraci „zakończą wojnę” (jest mało prawdopodobne, aby byli w stanie powstrzymać blokadę Trumpa).
Faktem pozostaje, że podaż nie stanowi problemu. Statki regularnie przepływają przez Ormuz, ropa płynie, a Iran ma bardzo niewielki wpływ na ceny gazu. Ale czy to oznacza, że wskaźnik CPI spadnie w całym kraju? Nie, raczej nie.
W rzeczywistości inflacja prawdopodobnie gwałtownie wzrośnie po objęciu władzy przez Kongres kontrolowany przez Demokratów, nawet jeśli FED podniesie stopy procentowe w grudniu. Średnio w ciągu ostatnich 50 lat wskaźnik CPI gwałtownie rósł w większości przypadków, gdy Demokraci sprawują większość w rządzie, nawet gdy prezydentem jest Republikanin.
Dzieje się tak, ponieważ lewica polityczna zwiększa wydatki na programy socjalne, jednocześnie ograniczając krajowy przemysł i produkcję, ograniczając w ten sposób podaż zamiast zaspokajać popyt rynkowy. Podwyżki stóp procentowych nie mają większego wpływu na inflację napędzaną wyższymi kosztami produkcji. Kongres może również blokować środki, które normalnie obniżyłyby koszty lub zwiększyły podaż. Nie muszą uchwalać żadnych ustaw, wystarczy, że zignorują przepisy, które uwolniłyby rynek.
Za pośrednictwem rządów stanowych Demokraci mają jeszcze większą władzę, by podnosić koszty, wykorzystując biurokratyczne procedury. Mogą ograniczać działalność biznesową, nie wspominając o podnoszeniu podatków stanowych i płacy minimalnej. Wszystko to przekłada się na wyższe ceny na półkach sklepowych i w usługach komunalnych (na przykład ceny benzyny w Kalifornii w ciągu ostatnich kilku miesięcy były o 60% wyższe niż średnia krajowa z powodu podatków stanowych i lewicowej biurokracji).
Niektórzy będą twierdzić, że administracja Trumpa robiła to samo i podnosiła inflację, w szczególności poprzez wojnę i cła, ale dane pokazują, że przynajmniej ceny ustabilizowały się bez Demokratów u steru.
Za Bidena średni wskaźnik CPI wynosił 5% ze szczytem 9,1%. Za Trumpa średni wskaźnik CPI wynosił 3% ze szczytem 3,7%. Nawet za Obamy, w trakcie deflacyjnego załamania kredytowego, inflacja osiągnęła szczyt 3,8% (nadal wyższy niż Trump w swojej ostatniej kadencji). Ani cła, ani wojna nie miały znaczącego wpływu na inflację. W rzeczywistości całe straszenie cłami zostało całkowicie obalone, a wskaźnik CPI wzrósł tylko o 0,4%; bezpośrednio przypisuje się to opodatkowaniu przez Trumpa korporacji polegających na zagranicznej sile roboczej.
Liczby to liczby. Bufonada to bufonada. Liczby nie przejmują się uczuciami ani interesami.
Podstawową motywacją społeczną podczas wyborów uzupełniających było dążenie do obniżenia cen. To się teraz nie stanie, nie bez poważnego kryzysu deflacyjnego, za który natychmiast obwiniona zostanie administracja Trumpa. Bardziej prawdopodobne jest jednak, że Demokraci będą stymulować wyższą inflację do 2028 roku, z zamiarem zrzucenia ciężaru rosnących kosztów na konserwatystów.
Inflacja jest praktycznie niemożliwa do odwrócenia bez radykalnych zmian w polityce rządu i gospodarce, które doprowadziłyby do znaczących cięć kredytowych, cięć wydatków i obfitości podaży. Żaden prezydent nie ma takiej mocy. Każdy, kto do tego nawołuje, szuka dobrotliwego dyktatora, a nie prezydenta.
Największym problemem w tej chwili, jeśli chodzi o kwestie odbioru społecznego, jest to, że przeciętny człowiek po prostu nie rozumie, jak działa inflacja, ani dlaczego ceny tak gwałtownie rosną.
Najlepsze, co możemy zrobić w obecnym systemie, to złagodzić skalę narastającej inflacji. Administracja Trumpa i konserwatyści zrobili to lepiej niż Demokraci. Właśnie zamieniliśmy umiarkowany wzrost na super rakietę na Księżyc. To fakt, którego wielu nie chce przyznać, ale Demokraci to nieunikniona katastrofa dla amerykańskiego portfela.
W 2027r. można spodziewać się kolejnego wzrostu wskaźnika CPI i ewentualnej podwyżki stóp procentowych przez FED w ramach przeciwdziałania temu zjawisku, co prawdopodobnie nie przyniesie skutku.
Ponadto należy zwrócić uwagę na dalsze spadki na giełdzie spowodowane ingerencją władz stanowych i Kongresu w rozwój biznesu. Głównym celem są firmy technologiczne i te zajmujące się sztuczną inteligencją. To kluczowy element programu Demokratów, ale nie dlatego, że przejmują się ryzykiem związanym ze sztuczną inteligencją. Zamiast tego, ich celem jest odebranie sztucznej inteligencji prywatnym rękom i oddanie kontroli rządom i organom ponadnarodowym, takim jak ONZ. Chcą elitaryzmu w dziedzinie sztucznej inteligencji, a nie podstawowych regulacji.
Spadki na rynku niewątpliwie stworzyłyby konflikt interesów dla FED i skłoniłyby ich do ewentualnego obniżenia stóp procentowych (lub powrotu do luzowania ilościowego, QE) w celu zapobieżenia krachowi. Innymi słowy, wyższa inflacja jest wpisana w kolejne dwa lata, niezależnie od wszystkiego, a Demokraci ponownie będą kluczowym motorem napędowym.
Najważniejsze pytanie brzmi: kto zostanie obwiniony w 2028 roku? Już to przerabialiśmy, a establishment zawsze będzie zrzucał odpowiedzialność na konserwatystów za wszelkie problemy gospodarcze. Chociaż obie strony władzy przyczyniają się do inflacji, warto zapytać, kto odpowiada za WIĘKSZOŚĆ tej inflacji? Obserwujmy przez następny rok, jak ceny rosną, a Demokraci próbują twierdzić, że to nie ich wina, mimo że to oni są jedynym czynnikiem wpływającym na zmianę sytuacji.
________________
Get Ready For Surging Inflation As Democrats Take Power, Brandon Smith, November 17, 2026

_____________
Wszystkim ‘zapakowanym’ w dolara życzę dużo cierpliwości i stalowych nerwów. Przydadzą się.