Aby znaleźć ludzi idealnych trzeba wyruszyć w podróż do miejsca zwanego idealnym. Najpierw jednak wypada udowodnić, na szczęście tylko w teorii, jego istnienie. Krótki kurs, egzamin, a potem możemy ruszać. Na samym początku… byli tacy, którzy zaczynali od końca, ale to wydłużało podróż, trzeba pogodzić się z utratą czasu, a potem, nie na oko, ale dokładnie zważyć jego zawartość – porównać z tym, co zostało z wcześniejszych podróży w naszej pamięci. Tylko tak będziemy mogli ocenić czy w ogóle zdążymy dotrzeć na czas.
W miejscu zwanym idealnym czekają nas niespodzianki. Czas potrafi nagle się cofnąć, przyspieszyć albo zatrzymać w miejscu bez specjalnego powodu. To spora niedogodność dla ludzi punktualnych i dążących do perfekcji. I tak właśnie upada mit – czyli zmienia się wyobrażenie o miejscu idealnym. Nie oznacza to jednak, że nie możemy w nim spotkać ludzi idealnych. Mogą przecież tam przebywać od pewnego czasu zwabieni echem idealności, które odbija się od wspomnień z idealną regularnością.
Dedykuję ludziom idealnym – żyjącym jeszcze, nie zmarłym.

Napisałem to rano, rozmyślając o miejscu nieidealnym, które moim zdaniem zachowało swój unikatowy charakter. Czasy ciężkie to i ludzie trudniejsi w obyciu i odstający wyraźnie od ideału. Przyznaję, wkurzyć się można, ale cóż znaczą nasze słuszne wzruszenia wobec wieczności?
Na prezentowanym obrazie kobieta i mężczyzna są jakby w oddzielnych realiach, chyba nawet się nie widzą, nie zamierzają wejść w relację choć są w tej samej przestrzeni. W życiu bywa podobnie.
Co do idealnego świata kilka pytań
Jak poznać dobro, nie widząc zła,
Jak doznać szczęścia bez kropli smutku,
Jak można kochać bez chwil zwątpienia,
Jak poznać smak życia bez bólu istnienia.
I po co pytać, gdy odpowiedź znam…?
Wydaje mi się, że są w jakimś sensie umówieni w miejscu prawie idealnym do tego typu dziwnych spotkań, ale co do przypadków życiowych, masz rację. Tak bywa.
A propos pytań, to nie wiem w jakiej konwencji odpowiedzieć – w poetycki sposób czy filozoficzny. Wybieram tak:
Zaczarowałem kiedyś dwie chwile.Jedna uciekła od razu, ode mnie – na zawsze, a druga została i trwa do dzisiaj.
Filozofia – oficjalnie umiłowanie mądrości, nieoficjalnie wynalazczyni sekt i herezji w odniesieniu do ludzkiej wiary, oraz ideologii i idealizmu w odniesieniu do polityki i zamieniających ją w antypolitykę wyzbytą moralności i ducha ludzkiego.
Już pogańscy filozofowie zauważyli że ich bogowie mają cechy ideału. – Stąd i idealizm w odniesieniu do człowieka ma źródła i cele pogańskie.
Chrześcijaństwo to przekreśliło twierdząc przy tym że jedynym ideałem jest Bóg jedyny wszystkich ludzi niezależnie od tego, czy go wyznają czy nie. Dodać trzeba, że według objawień Boga w Trójcy jedynego każdy człowiek ma trwać w swoich własnych tożsamościach, w tym przy woli wolnej dbając o to, aby jego wybory decyzje i postawy nie ograniczały jego wolności, zwłaszcza nie prowadziły do zniewoleń – nawet w imię wolności (np. do swawolenia, czy wprost do trwania w grzechu).
Śmiało możemy rozszerzyć pojęcie grzechu na odgrywanie w życiu innych tożsamości jak własna – czy to jako czyn, czyjeś narzędzie, czy cel.
Mimo tego szukanie człowieka idealnego jak najbardziej jest możliwe – tyle że w krainach reżyserowanych przez filozofów. – I nie chodzi tu nawet o kinematografię, ale głównie o sferę polityki dziś zawłaszczaną przez antypolityków i satanistów, ale nawet o religię (wynoszoną nad wiarę Kościoła Chrystusowego), religię redukowaną do roli władzy politycznej z Kościołem synodalnym z rolami władz synodalnych wytyczonymi przez reżyserów.
Wszędzie tutaj człowiekiem idealnym będzie człowiek doskonale odgrywający tożsamość osoby, której rolę ma zagrać, co wymaga jednak aby zupełnie wyzbył się tożsamości własnej. – Oczywiście idealnym z punktu widzenia reżysera, faktycznie diabelskiego reżysera, nie Boga.
Pisze Pan „Na samym początku… byli tacy, którzy zaczynali od końca, ale to wydłużało podróż…”
Tak, wydłużało podróż nawet mimo tego, że jej koszty powiększają bilans strat. – Tyle że reżyserów to nie zniechęcało.
– I dlatego pański temat jest taki ważny, że utopie reżyserów naszego życia są bardzo kosztowne, ale mimo to z idealną regularnością wciąż są w realizacji.
– Są bo to nie reżyserzy ponoszą te koszty, a tylko częściowo ci którzy dali się zwieść obiecankami-cacankami, a głupiemu radość i już zostali idealnymi ludźmi do swoich ról, zwłaszcza „politycznych” i propagandowych.
– Koszty główne z idealną regularnością ponoszą zwykli zjadacze chleba, których trzeba wcześniej w aniołów przerobić. – Bo próby z „zaczynaniem od końca” się kończą, gdy zabraknie chleba.
Jednak ci reżyserzy chyba poezji nie czytają, dlatego przypomnę już wszystkim to, co akurat mi się skojarzyło:
„Żyłem z wami, cierpiałem i płakałem z wami,
Nigdy mi, kto szlachetny, nie był obojętny,
Dziś was rzucam i dalej idę w cień – z duchami –
A jak gdyby tu szczęście było – idę smętny.
Nie zostawiłem tutaj żadnego dziedzica
Ani dla mojej lutni – ani dla imienia; –
Imię moje tak przeszło jak błyskawica
I będzie jak dźwięk pusty trwać przez pokolenia.
Lecz wy, coście mnie znali, w podaniach przekażcie,
Żem dla ojczyzny sterał moje lata młode;
A póki okręt walczył – siedziałem na maszcie,
A gdy tonął – z okrętem poszedłem pod wodę…
Ale kiedyś – o smętnych losach zadumany
Mojej biednej ojczyzny – przyzna, kto szlachetny,
Że płaszcz na moim duchu nie był wyżebrany,
Lecz świetnościami dawnych moich przodków świetny.
Niech przyjaciele moi w nocy się zgromadzą
I biedne moje serce spalą w aloesie,
I tej, która mi dała to serce, oddadzą –
Tak się matkom wypłaca świat – gdy proch odniesie…
Niech przyjaciele moi siądą przy pucharze
I zapiją mój pogrzeb – oraz własną biedę:
Jeżeli będę duchem – to się im pokażę,
Jeśli Bóg mię uwolni od męki – nie przyjdę…
Lecz zaklinam – niech żywi nie tracą nadziei
I przed narodem niosą oświaty kaganiec;
A kiedy trzeba – na śmierć idą po kolei,
Jak kamienie przez Boga rzucane na szaniec!…
Co do mnie – ja zostawiam maleńką tu drużbę
Tych, co mogli pokochać serce moje dumne;
Znać, że srogą spełniłem, twardą bożą służbę
I zgodziłem się tu mieć – niepłakaną trumnę.
Kto drugi tak bez świata oklasków się zgodzi
Iść… taką obojętność, jak ja, mieć dla świata?
Być sternikiem duchami napełnionej łodzi,
I tak cicho odlecieć – jak duch, gdy odlata?
Jednak zostanie po mnie ta siła fatalna,
Co mi żywemu na nic… tylko czoło zdobi;
Lecz po śmierci was będzie gniotła niewidzialna,
Aż was, zjadacze chleba – w aniołów przerobi.
źródło: https://poezja.org/wz/Juliusz_Slowacki/23883/Testament_moj
Chodzi oczywiście o “filozofię nieracjonalną”, idealistyczną, często ideologię zwabiającą swoje ofiary i duchowych niewolników na obszar Utopii.
To ciekawe zdanie stwarzające możliwość zerknięcia na ten realny mechanizm wykoślawiana relacji z Bogiem, ze światem, z innymi i z samym sobą pod dyktando patologicznych scenariuszy.
Słowacki… tu mnie Pan, i nie tylko mnie, zaskoczył, ale dzięki temu każdy przypadkowy i nieprzypadkowy czytelnik ma okazję przeczytać powoli i ze zrozumieniem, a jeżeli się uda, to ulec refleksji :-)
Zapomniał Pan zapytać :
Jak się ma byt do niebytu ?
Parmenides budował swoją filozofię na takich przeciwnościach. Także Hegel i Heidegger; niewiele to dało w rozumieniu rzeczywistości – relatywizm…
Jak porównywać coś co nie istnieje z istniejącym ? W poetyckiej zadumie ?