Joanna Szczepkowska „pieje z zachwytu” i nazywa renegatów spod Trybunału Konstytucyjnego „bohaterami naszych czasów”. https://dorzeczy.pl/opinie/965094/szczepkowska-zachwycona-przejeciem-trybunalu-konstytucyjnego.html
Aby lepiej zrozumieć ten bezmózgi szał gasnącej gwiazdy, warto przyjrzeć się niektórym szczegółom biografii tej obecnie, z własnego wyboru, tytułowej bohaterki piosenki Osieckiej ”A wariatka tańczy” (patrz w zakończeniu).
Aktoreczka ta, pieszczona była od zarania swej mini-kariery przez salon warszawski głównie z powodu tatusia – znanego aktora Andrzeja Szczepkowskiego, ale też mamusi: Romy Parandowskiej, dysponującej wybitnie prawidłowym pochodzeniem żydowsko-ukraińskim. Mamusia pochodziła po kądzieli z ortodoksyjnej rodziny żydowskiej Heizlów z Galicji a jej ojciec (dziadek Joanny Szczepkowskiej) to przyszły znany pisarz, Jan Parandowski. Ten z kolei był dzieckiem księdza greckokatolickiego Iwana Bartoszewskiego, który swego nieślubnego potomka oddał do przytułku, tam mu nadano inne nazwisko https://encyklopediateatru.pl/artykuly/182420/tajemnice-rodzinnego-archiwum
Czy z takiej mętnej wody, skażonej różnymi truciznami, mogła narodzić się szczera Polka i patriotka? Jednak Joanna Szczepkowska z talentem odgrywała przed narodem polskim tę komedię, co najmniej od czasu stanu wojennego, kiedy to gorliwie uczestniczyła w mszach za Ojczyznę u ks. Niewęgłowskiego na Przyrynku, czytając czasem lekcję z ołtarza i z czcią ogłaszając wszem i wobec, że to ”Wałęsa obalił komunizm” . Kulminacją jej szału patriotycznego były wygłoszone przez nią dziejowe słowa – którym przecież na wzór dawnych zwycięstw Rzeczpospolitej winno towarzyszyć bicie dzwonu na Wawelu i wszystkich dzwonów w Polsce, a nie popiskiwanie jakiejś kudłatej panienki na wizji Dziennika Telewizyjnego:
„Proszę Państwa, 4 czerwca 1989 roku skończył się w Polsce komunizm” – tak brzmiał komunikat obwieszczony w szklanym okienku po Pszczółce Mai, ustami drugorzędnej aktoreczki. Od początku więc było to zaprojektowane jako zgryw i różne tam gry towarzyskie, a nie jakaś poważna „walka o byt narodowy”. Toteż zaraz potem jej narodowe amory osłabły, ustępując miejsca bardziej substancjalnym, gdy jej partnerem został na parę lat Adam Michnik. Od tamtego czasu, i w miarę zanikającej kariery, stawała się coraz gorliwszą egerią „salonu warszawskiego” z okolic Czerskiej i niestety, jego twarzą. Coraz bardziej odpychającą, jak u wielu dawnych apostołek warszawskiej jidokomuny i pasieki post-solidarnościowej… Nie powiem, że mózgiem, bo mózgu tam już nie ma.
A tak śpiewała w 1976 r. – jeszcze nie wiedząc, że to będzie o Joasi – Maryla Rodowicz w Kabareciku Lipińskiej:
Wódka już jeży włos
Ej do bab, ej do kos
Kto powiedział, że wystarczy
Jeden już nie chce żyć
Na ostatek prosi pić
A wariatka jeszcze tańczy
Taką to by na stos
Na co jej durny los
Dajcie chłopcy ten kagańczyk
Warkocz jej płonie już
Dookoła złoty kurz
I wariatka jeszcze tańczy
Szalona wiruje chusta
Szalone wirują usta
Odkaczałka, wariatka, ech
Nie patrzy do lustra
Czerwona na niej sukienka
Czerwona w sercu udręka
Odkaczałka, wariatka, ech…

Stan umysłowy i duchowy charakterystyczny dla nastoletnich lewaczek, feministek, to stan po części wrodzony i nieprzezwyciężony – utrwalony w towarzystwie zwykłych meneli spod budki z Gazetą Wyborczą z lat 90-tych ubiegłego wieku.
Bardzo dobry,ciekawy wpis.
Lapidarny, jednoznaczny.
Dziękuję też za prześledzenie drzewa ginekologicznego tej osoby.
Mnie by się nie chciało.
Z plusów…już jej bliżej niż dalej.
Tak jak Jędzy-Jandzie.
Ja póki co jestem cały pogrążony w żalu po odejściu tak nagłym Andrzeja Olechowskiego (był taki…też niezastąpiony).
Ach strach,strach,strach rany boskie…rany boskie…(Ballada z trupem…Jeremi Przybora).
cała otucha, że ich ubywa (- zgoła niechrzęścijańska, niestety, choć nikomu przecież źle nie życzę). Choć i ta “otucha” – skażona smutkiem. Bo kto przybywa w zamian? Jeszcze gorsi, ich wychów: cała ta antifa, tęczowa swołocz i legiony innych z tego miotu. Kosmate nie próżnują i produkują, produkują…
“cała otucha, że ich ubywa (…) Bo kto przybywa w zamian? Jeszcze gorsi, ich wychów: cała ta antifa, tęczowa swołocz i legiony innych z tego miotu. Kosmate nie próżnują i produkują, produkują.
Gdyby tak była cała, to moglibyśmy sobie powiedzieć “to już po nas”
Samo to, że znanego zła w świecie ubędzie ubędzie jeszcze nie znaczy że cokolwiek się poprawi, czyli przestrzeń po nim zajmie dobro.
– Bo wymieranie złych to tyle samo co ich mordowanie czy niszczenie w inny sposób, w tym narzędziami litery prawa, a więc zwodnicze pokładanie nadziei w zwyciężaniu zła złem.
– To nie zadziała, bo w życiu realnym w miejsce zła przychodzi inne zło, i to zwykle dużo gorsze, bezczelne, już nie owijane w sreberka bo wsparte siłą.
Poza tym zło, póki jest bezkarne obrasta w stronników, i interesownie popierających go złych.
– Z czasem otacza się ideologiami i przy braku uwagi ludzi polityki ideologie takie zostaną dopuszczone do udziału w życiu społecznym i politycznym. Zostaną tolerowane, akceptowane, a nawet równouprawnione z politykami, choćby przez fakty dokonane przy słabym sprzeciwie czy bierności. – Niestety będzie to miało skutki tragiczne, bo cała ta trójka jest łaskami, a tych się udziela z pozycji moralności.
– – Politykami nie tylko z nazywania się tak, czy ludźmi sięgającymi po funkcje polityczne, ale rzeczywistymi ludźmi moralnymi moralnością Narodu, którego dane państwo jest dobrem wspólnym i zarazem jego własnością niepodzielną i niezbywalną.
– – – A dopuszczenie do tego stanu już szybko doprowadza do ustanowienia nowej władzy przez nich, władzy odgórnej, wyłamującej się spod władzy zwierzchniej jako duchowej, tworząc już zbrodniczą i antyludzką władzę złych i satanistów.
Modlitwy o cudowną pomoc też nie pomogą, bo pomoc, włącznie z Bożą może się zacząć dopiero wtedy, kiedy modlący się zaczyna od zrobienia wszystkiego co w jego mocy, żeby rozwiązać problem przed którym stanął z użyciem już posiadanych sił, środków i możliwości działania.
Modlitwa też ma swoje minimum, żeby mogła zostać spełniona. – Musi być przede wszystkim “z wiarą”, a więc i z nadzieją pokładaną w szczerej wierze i jej adresacie, oraz ze szczerą miłością do tych dla których finalnie potrzebna jest ta pomoc.
nikomu przecież źle nie życzę
Ta niekiedy jakże trudna dla katolika miłość bliźniego objawiać się też może, w wystarczający sposób, aby nie życzyć źle wrogowi. W ten sposób pozostawia się go i zło które on czyni, Bożemu osądowi i Bożej woli. Tak też jest w tym przypadku. Gdy patrzę dziś na zawziętą twarz Szczepkowskiej, gdy słucham tego, co nie od dziś wygaduje, a zarazem wspominam jej miłą młodzieńczą buzię odczytująca święte teksty podczas Mszy za Ojczyznę w 1982 r., to jest mi jej serdecznie żal. Co ona zrobiła ze swym życiem! Czy będzie jej dana, jak Dyzmasowi, łaska nawrócenia choćby w ostatniej chwili? Modląc się w intencji nawrócenia zatwardziałych grzeszników, a takie są zalecenia w odmawianiu Różańca Św., modlimy się właśnie za te przypadki.
Tak, bardzo dobre przypomnienie.
Mamy tu bardzo dobry przykład świętego Augustyna, który w młodości był grzesznikiem, a dzięki wytrwałej modlitwie jego matki się nawrócił, i to tak skutecznie, że aż został uznany świętym.
Tak mi się też przypomniał Jaruzelski który podobno jakiś czas przed śmiercią się wyspowiadał. – Jednak tu jest pytanie czy szczerze, czy w sercu pozostał grzesznikiem zatwardziałym, bo jeszcze żył dość długo, żeby dać jakieś znaki nawrócenia, a o niczym takim słychać nie było i jedynie spowiednik o tym wspomniał.
W ogóle tak się mówi przeważnie tylko o grzechu jako złu, ale o ileż gorszym grzechem jest zbrodnia.
Owszem zatwardziałość w złu często kruszeje, tyle że rzadko kruszeje u ludzi pysznych, możnych, bogatych, czy zatrzymanych w rozwoju duchowym na chwilach swojej dawnej chwały, albo uznawanych przez taką osobę za dzieło ich życia niezależnie od ocen moralnej i sumienia.
– Osób które nienawidzą wszystkich którzy w swoim rozwoju duchowym w tym w świadomości rzeczywistości poszli już dalej. – Tu zwłaszcza chodzi o osoby, które wybrały życie w dysonansie poznawczym chroniącym je przed prawdą.
Bo możliwe że Szczepkowska należy do tej ostatniej grupy
Tu zwłaszcza chodzi o osoby, które wybrały życie w dysonansie poznawczym chroniącym je przed prawdą (…) możliwe że Szczepkowska należy do tej ostatniej grupy
Nie wiem, na ile wtedy, u młodej Szczepkowskiej działał już ten “dysonans poznawczy chroniący ją przed prawdą”. Pamiętam dobrze czasy tamtych Mszy za Ojczyznę czy to u ks. Niewęgłowskiego, czy – w innej skali duchowej – u ks. Popiełuszki. Wszędzie na tych mszach w pierwszej linii pełno było obojga Szczepkowskich: ojca i córki. Postawa Andrzeja Szczepkowskiego wydawała się nam szczerze katolicka i patriotyczna – jak na owe warunki, bo przecież za szczerych patriotów uznawaliśmy też wówczas Zelnika, Drawicza, Niezabitowską, Komorowską… Jednak wkrótce wejście Szczepkowskiej w związek z Michnikiem świadczy, że bliżej jej było jednak do tego drugiego obozu niż do postawy własnego ojca. Proces rozszczepienia moralnego jej duszy już się toczył i dziś są tego owoce.
Nie znaczy to jednak, że nie jest to proces nieodwracalny. Skoro Bóg nawrócił i poprowadził ku świętości prokuratorskiego mordercę wielu pierwszych chrześcijan i ich rodzin, Szawła, czy jawną nierządnicę z wielkiego świata, Magdalenę, to czy problemem jest dla Niego jakaś tragicznie zaplątana we własne grzechy aktoreczka z Warszawy?
Myślę, że nieszczęściem tych ludzi jest ich własne środowisko. Nieczysta bańka, w której zatrutym powietrzu samouwielbiają się i kiszą, jeden drugiego wciąga w błąd i w nałogi, jeden drugiemu nie pozwoli przebić się na zewnątrz. Brakuje im cudownego lekarza, kapłana na miarę Karola Foucauld czy “choćby” naszego ks. Twardowskiego, który wszak wyciągał z tego bagna artystowskiego niejednego, zdawało się, straconego, w tym poetkę Annę Kamieńską – komunistkę i żonę żydowskiego komunisty Jana Śpiewaka, a potem najlepszą tłumaczkę Psalmów, czy pisarza Jerzego Andrzejewskiego – alkoholika i sodomitę zapiekłego w grzechach, a przecież spowiadającego się i do ostatnich dni szukającego Boga.
“Nie wiem, na ile wtedy, u młodej Szczepkowskiej działał już ten “dysonans poznawczy chroniący ją przed prawdą”.”
Możemy się już tego nie dowiedzieć, bo i ona przyczynę pierwotną mogła już wyprzeć ze świadomości
Chodzi o to, że mogła zrobić coś bardzo złego np. popełnić zbrodnię aborcji.
Mogła też kogoś bardzo skrzywdzić, a według starego polskiego przysłowia: “Jak ktoś kogoś skrzywdzi to i znienawidzi”. – A stąd już kroczek do życia w obłudzie i kłamstwie.
Prawdopodobnie w takim stanie już była kiedy poznała Michnika, a ten ją w nim ukrzepił.
Mało, że głupia to jeszcze wstrętne i brzydkie babsko…