Bermanowszczyzna była przejawem etnicznie, a nie klasowo motywowanego żydowskiego terroru skierowanego przeciw Polakom.
Gdyby Goldberg, Fejgin, Szechter, Grinszpan, Bobrowicki działali tylko z pobudek ideologicznych, jak to się nie od dziś tłumaczy – to gdzież przekrojowość represji, oddająca wciąż zróżnicowany po wojnie kształt społeczeństwa RP? Gdzie ci potomkowie żydowskiej burżuazji i inteligencji ścigani przez komunistycznych rodaków jako wrogowie klasowi? Przeciwnie, przecież to właśnie dzieci żydowskich burżujów i inteligenciaków, a nie chasydzkiej biedoty stanowili rdzeń bezpieki, likwidującej polską konkurencję! Nie, bermanowszczyzna była w pierwszej kolejności i przede wszystkim upaństwowioną zbrodnią o charakterze czystki etnicznej dokonywanej na Polakach przez udających komunistów Żydów przebranych w niby-to-polskie mundury.
Usunąć polską konkurencję
Dowodem na to jak bardzo kryptosyjonistom w mundurach bezpieki nie zależało na rekoncyliacji państwa komunistycznego z narodem polskim były represje spadające na tych Polaków – nie komunistów, którzy chcieli i mogli wykorzystać swój autorytet dla takiego pojednania. Zamordowanie gen. Emila Fieldorfa „Nila”, zemsta na Adamie Doboszyńskim, uwięzienie gen. Stanisława Tatara i jego współpracowników ujawniały, że Żydom z bezpieki nie chodziło w ogóle o ideologię, a już na pewno nie o Polskę Ludową. Oni strzegli swego monopolu władzy, swej wyłączności na terror, dlatego zaciekle mordowali Polaków mówiących „realia są jakie są, ale Polska jest jedna”. Gdyby im chodziło o komunizm, to przecież tacy ludzie, Polacy o niekwestionowanych autorytetach – byliby nieocenionymi sojusznikami! A jednak nie, to właśnie ich należało zlikwidować w pierwszej kolejności.
„..a ponieważ napisane jest bliźniego, więc zakaz ten nie stosuje się do akuma”
Odrębnym motywem działania syjonistów był ten również dla nich najbardziej typowy, a więc chciwość, dążenie do zagrabienia polskich majątków, funduszy z Zachodu, wracającego do Polski złota itp. – oraz eliminowanie wszystkich świadków mogących potwierdzić, że rzekomi ideowi komuniści jakoś nadal hołdują zasadzie, że goja można, a nawet należy okraść. Temu służyły powojenne represje wobec polskiej drobnej przedsiębiorczości i indywidualnego handlu, stąd początkowe parcie na kolektywizację, w myśl tradycji wyzysku polskiego chłopa przez arendarza, zastąpionego wówczas przez kierownika spółdzielni. W ten wreszcie sposób wprost położono łapę na polskim złocie uratowanym z Londynu i na środkach wysyłanych do Polski przez zachodnie wywiady w ramach afery Bergu – Operacji Cezary. Było to tworzenie zaplecza finansowego bardzo potrzebnego, gdy bermanowszczyzna straciła monopol na terror, a i pełnię władzy politycznej odzyskała dopiero w kolejnym pokoleniu i po likwidacji resztek realnego socjalizmu w Polsce.
Gdy PRL się polonizowała – opozycja syjonizowała
Charakterystyczne, że szczególnie znienawidzony i ścigany przez kryptosyjonistów Bolesław Piasecki sam uniknął ich zemsty tylko ze względu na strach, przed nierozpoznanymi przez nich i przecenianymi kontaktami bezpośrednio z Moskwą. Rytualną karę przeniesiono zatem z ojca na syna, porywając i mordując Bohdana Piaseckiego. Z kolei Polaków-komunistów, jak Władysław Gomułka, trzymano w zanadrzu, jako potencjalny kapitał do wykorzystania, gdyby władza zaczęła wysuwać się z rąk i trzeba się było zasłaniać rzekomą wspólnotą ideologiczną, ważniejszą od jakichś tam błędów i wypaczeń. A jednak nawet i wtedy czynnik etniczny nie zniknął, przesunął się jedynie w kierunku postępującej syjonizacji opozycji tzw. demokratycznej w Polsce. Im bardziej polska stawała się Partia i władza komunistyczna – tym bardziej niepolska i antypolska stawała się działalność nagle objawionych antykomunistów, w istocie nadal tylko syjonistycznych.
Resort bezpieczeństwa i jego krysza partyjna do tego stopnia miały mieć charakter etnicznej enklawy, że nie dopuszczano nawet myśli o jakiejkolwiek kontroli, realizowanej choćby i przez oczywistych, ideowych komunistów, ale pochodzenia polskiego. Czy zatem tylko pomyślnym dla bermanowszczyzny zbiegiem okoliczności była śmierć z rąk UPA generała Karola Świerczewskiego, wypróbowanego jeszcze w Hiszpanii towarzysza, któremu Stalin miał proponować przejęcie kontroli nad bezpieką w Polsce? Skądinąd nie byłby to przecież jedyny historycznie znany przypadek, gdy interesy syjonistów i ukraińskich nazistów okazywały się być zbieżne…
Dzieci Krajkiemana
Specyfika bermanowszczyzny, jako formy przetrwalnikowej, ekspansywnej i represyjnej syjonizmu jest dziś ukrywana czy to masową propagandą do jednego worka wrzucającą wszystkie prawdziwe i urojone zbrodnie komunizmu, czy też wygumkowywaniem czynnika etnicznego z popularnych zwłaszcza przedstawień okresu stalinowskiego w Polsce. Nieprzypadkowo bermanowszczyzna w Polsce stała na trzech nogach: bezpieki (pod osobistą kontrolą kagana – Jakuba Bermana), handlu i gospodarki (Hilary Minc) oraz kultury i propagandy, pod nadzorem Romana Krajkiemana (Zambrowskiego). Sektory te przeplatały się i wymieniały kadrami, jednak to właśnie politprop okazał się najtrwalszym osiągnięciem syjonistów w walce o dominację nad Polską.
Dominację słabo dostrzegalną m. in. dzięki popkulturze i ignorancji historycznej budowanej w oparciu o filmy, zwłaszcza tych pozornie antykomunistycznych, oto w „Przesłuchaniu” Ryszarda Bugajskiego ofiarą represji trudno zgadnąć czemu zostaje jakieś pijane kurwiszcze, a prześladowcami są oczywiście wyłącznie Polacy (nic dziwnego, że przeciw takiemu pierwszemu upamiętnieniu zbrodni bermanowszczyzny słusznie jeszcze podczas kolaudacji protestował Bohdan Poręba). Z kolei w prześmiewczym „Pułkowniku Kwiatkowskim” Kazimierza Kutza tytułowy bohater poznając i penetrując system bezpieki w Polsce dziwnym trafem trafia wyłącznie na nieszczególnie rozgarniętych Kowalskich, Jajców i innych, ale jakoś nie żadnych Światłów. Nawet w przejmującym „Generale Nilu”, znów w reżyserii Bugajskiego, mamy tylko panów pułkowników Różańskiego i Czaplickiego, cynicznych technokratów politycznej prowokacji, nie zaś realnych Goldberga i Kurca – Akowera, dla którego celem życia była nie tylko eliminacja, ale również zagrabienie mienia i zohydzenie pamięci likwidowanych gojów.
Polska współczesna pamięć historyczna jest zmanipulowana, a obecna karykaturalna forma późnego antykomunizmu III RP, pozbawiona pierwiastka świadomości narodowej jest produktem podwładnych Krajkiemana-Zambrowskiego, tak jak gospodarczą najnowszą historią Polski pomagali sterować następcy ekipy Minca, zaś polityczny kształt III RP nadały dzieci i wnuki funkcjonariuszy Bermana.
Polskie doświadczenie ze stosowanym syjonizmem, który umarzył sobie, że nad Wisłą stworzy sobie nie gorszą kolonię niż w Palestynie – jest w całej rozciągłości doświadczeniem walki z rasizmem.
Konrad Rękas

czas rzucać nazwiskami..
Ogólnie to tekst wartościowy, ale z pewnymi nieścisłościami do sprostowania.
“Gdyby Goldberg, Fejgin, Szechter, Grinszpan, Bobrowicki działali tylko z pobudek ideologicznych, jak to się nie od dziś tłumaczy – to gdzież przekrojowość represji, oddająca wciąż zróżnicowany po wojnie kształt społeczeństwa RP”.
Ideowość odróżnia się od ideologi przede wszystkim po tym, że ideologie są zniekształceniem idei, oraz że ideologia obiecuje korzyści czy przywileje jednostkom lub grupom, gdy idea dotyczy wszystkich którzy się jej i związanego z nią systemu wartości duchowych trzymają.
Tu powinno być “ideowych”, a nie ideologicznych.
Problemem są tutaj też te tłumaczenia, że to ideologia. – Odwołują się do tych co już zostali zmanipulowani i oszukani podmianą słowa idea na ideologia.
Tym sposobem faktycznie utrwalają wprowadzany do obiegu w życiu publicznym satanizm jako produkt satanistycznej odwrotki przez wynoszenie wszelkich odtąd ideologii do rangi idei – co z czasem musi skutkować łatwością w praniu mózgu wszystkim, którzy dadzą się na to nabrać.
Życie publiczne, a zwłaszcza “polityczne” jest pełne pomieszania między ideami i ideologiami. – Propagandyści medialni mają tu bezkarne używanie. – Zwłaszcza politprop Romana Krajkiemana. – A dotyczy to i ludzi normalnych i zasłużonych, np. pana Krzysztofa Karonia który słów idea i ideologia używał zamiennie, czy konserwatystów często będących prawactwem.
“Usunąć polską konkurencję”
– Raczej “Usunąć potencjalną polską konkurencję w przyszłości”. – Bo do konkurencji trzeba stron równouprawnionych, a to w rachubę nie wchodziło. – A tutaj trwały ruskie przywileje dla zbrodniarzy na skutek regulacji odgórnych i zbrodni prawa, sądowych czy krwawych.
– I wyraźnie trwają, bo bermanowscy siepacze po dziś pozostają bezkarni.
“politprop okazał się najtrwalszym osiągnięciem syjonistów w walce o dominację nad Polską.”
Politprop Romana Krajkiemana mógł się rozwinąć wyłącznie za przyczyną bezkarności dokonywanych przez komunistów-syjonistów-satanistów zbrodni. Zbrodnia bezkarna przyciąga szowinistów dowolnej ideologii, a ideologia spojona z postawą szowinizmu to już syjonizm.
Dlatego syjonizm nigdy nie może być bezkarny, a tym bardziej legalny.
Dziwi więc stwierdzenie, że “syjoniści walczyli o dominację”. Syjoniści to w pierwszym rzędzie szowiniści dowolnej ideologii, którzy swoje dalekowzroczne decyzje już podjęli i idą po “wszystko albo nic”. – Ich celem nie jest dominacja a zabór wszystkiego co należy do upatrzonego sobie przez nich wroga i zniszczenie reszty potencjalnych wrogów – z zasady zdolnych do obrony koniecznej. Jeżeli by pozostawili sobie jakichś niewolników, to dominacja dotyczyłaby wyłącznie ich.
– Oni tacy już “przyjechali na ruskich tankach”.
Tak więc “syjoniści walczyli o dominację” zamieniłbym na “zwykłe” “syjoniści walczyli o to, aby tak się ulokować, żeby władzy raz dobytej nie oddać nigdy, wytępić wszystkich potencjalnych wrogów, i zachować zdolność do ekspansji na cały świat”.
Nie mogło im chodzić o dominację, bo dominacja to panowanie a nie władza, a panowanie to i służba oddolna. – Oni na pewno nie chcieli służyć, chyba że w “obiecankach-cacankach, a głupiemu radość”, bo szowinista czy syjonista żadnej umowy, która by coś od niego wymagała, nie dotrzyma, poza przypadkiem zwiedzenia – aby uderzyć zdradziecko i wielokrotnie boleśniej jak bez tego.