W ciągu kilku godzin od pierwszych nalotów bombowych w ramach „Epic Fury” zachodnie źródła donosiły, że Iran zamknął cieśninę Ormuz.
Następnie Iran stwierdził, że tego nie zrobił, ale groził, że to zrobi.
Wtedy wkroczyli zachodni ubezpieczyciele, wymuszając zamknięcie cieśniny poprzez odmowę ubezpieczania statków przepływających przez cieśninę…
◊
Tłumaczenie: AlterCabrio – ekspedyt.org
◊
Źródło: AI
Cieśnina Ormuz – bardzo dziwne przeciąganie liny
Od czasu, gdy USA i Izrael rozpoczęły wojnę – przepraszam, „ukierunkowaną, ograniczoną operację bojową” – trudno było o jakieś konkretne fakty.
W bardziej niż zwyczajowo niejasnej narracji wojennej, powiedziano nam, że Iran wygrywa ORAZ przegrywa, w zależności od tego, kogo zapytaliśmy. To wojna o zmianę reżimu, ale jednocześnie nią nie jest. Zginęło wielu irańskich urzędników, a niektórzy wrócili. Netanjahu również przez chwilę nie żył. Mówiło się też o taktycznej broni nuklearnej.
Nigdzie ta mgła wojny nie jest tak gęsta jak w Cieśninie Ormuz, na temat której nie sposób uzyskać *ekhem* odpowiedzi.
Relacja jest tak dynamiczna i pełna sprzeczności, że przywołuje obrazy skomplikowanej gry „tak, i…”, w którą grają członkowie grupy improwizacyjnej, którzy mają zupełnie inne cele wobec tej historii i potajemnie się nienawidzą.
W ciągu kilku godzin od pierwszych nalotów bombowych w ramach „Epic Fury” zachodnie źródła donosiły, że Iran zamknął cieśninę Ormuz.
Następnie Iran stwierdził, że tego nie zrobił, https://x.com/AJENews/status/2031775096101015743ale groził, że to zrobi.
Wtedy wkroczyli zachodni ubezpieczyciele, wymuszając zamknięcie cieśniny poprzez odmowę ubezpieczania statków przepływających przez cieśninę.
Następnie Donald Trump powiedział, że armia amerykańska ubezpieczy statki i zaoferowała im również eskortę wojskową.
Potem powiedziano nam, że Iran nie może zamknąć Cieśniny, nawet gdyby chciał, ponieważ jego flota została całkowicie zniszczona.
Następnie prasa podała, że Iran zaminował Cieśninę „około tuzinem min”, pomimo że irańscy urzędnicy całkowicie temu zaprzeczyli.
Co dziwniejsze, nawet sekretarz wojny USA, Pete Hegseth, zaprzeczył obecności min, mówiąc na konferencji prasowej: „Nie mamy na to żadnych dowodów”.
Co nasuwa ciekawe pytanie: skoro oba rządy zaangażowane w tę wojnę twierdzą, że nie ma min, to kto twierdzi, że miny są? I dlaczego?
Kto podważa decyzje Pentagonu i irańskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych? I dlaczego zdecydowana większość prasy daje wiarę tym słowom?
Niestety, jeśli na miejscu znajdują się miny, Marynarka Wojenna USA nie jest w stanie nic z tym zrobić, ponieważ we wrześniu wycofała ze służby cztery trałowce, a następnie w styczniu opuściła nimi ten obszar.
Biorąc pod uwagę, że zaminowanie Cieśniny przez Iran jest oczywistym potencjalnym rezultatem każdego konfliktu, a to konflikty, w którym Stany Zjednoczone zapewne brały udział dziesiątki razy w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat, jest to tak niewiarygodna „niekompetencja”, że można ją uznać za swoisty autosabotaż.
Niektórzy politycy sugerowali ostatnio, że można użyć dronów do usuwania min, aby utrzymać linię handlową otwartą, ale prasa natychmiast położyła kres tym pomysłom, donosząc, że „drony do usuwania min nie eliminują ryzyka związanego z oczyszczaniem Ormuz”.
W związku z tym prasa i politycy toczą debatę na temat najlepszego sposobu usunięcia min, których obecność nie została potwierdzona, a obie strony oficjalnie twierdzą, że te nie istnieją.
Tymczasem Iran oferuje bezpieczne przejście przez Cieśninę statkom z Chin, statkom [podmiotów] płacących w juanach lub po prostu każdemu, kto grzecznie poprosi. Co zdaje się sugerować, że mówią prawdę o braku min.
Co ponownie nasuwa pytanie, dlaczego mediom tak bardzo zależy na obecności tych min.
Wszystkie te sprzeczności generują listę pilnych pytań:
- Czy Cieśnina Ormuz jest otwarta czy zamknięta?
- Jeśli zamknięta, kto ją zamknął i w jaki sposób?
- Dlaczego Marynarka Wojenna USA nie jest w stanie utrzymać otwarcia Cieśniny?
- Czy Iran ma jeszcze jakieś okręty wojenne? Czy zostały zatopione?
- Czy rozmieszczono miny? I ile ich jest?
- Czy w przypadku rozmieszczenia min Iran mógłby zaoferować bezpieczne przejście, tak jak rzekomo to robi?
…na które albo nie ma żadnej odpowiedzi, albo jest ich mnóstwo, i w dodatku sprzecznych.
Wydaje się oczywiste, że znaczna część establishmentu chce zamknięcia Cieśniny Ormuz, a przynajmniej wmówienia wszystkim, że jest zamknięta. Ogólne powody są oczywiste: podniesienie cen, kultywowanie niedoborów i paniki. Chaos. A jeszcze lepiej, kosztowny chaos. Najlepszy rodzaj chaosu.
Ale wygląda też na to, że Donald Trump i jego otoczenie nie chcą zamknięcia Cieśniny i twierdzą, że jest otwarta i można ją utrzymać otwartą.
Stąd możemy jedynie przypuszczać, że te wzajemne oskarżenia –
„zamknięta!”
„Nie, jest otwarta”
„Zdecydowanie zamknięta – i zaminowana!”
„Nie, otwarta, otwarta, otwarta, otwarta”
„Zamknięta, zamknięta, zamknięta, zamknięta – wszędzie miny…”
Dwóch kierowców kłóci się o kierownicę, podczas gdy samochód szaleńczo lawiruje po drodze.
Ta walka o kierunek rozwoju wydarzeń wydaje się trwać. Jeszcze wczoraj Trump błagał sojuszników z NATO o pomoc w utrzymaniu cieśniny otwartej. Wygląda jednak na to, że nie zamierzają mu pomóc.
Prasa planuje z wyprzedzeniem, przewidując, że skutki gospodarcze zamknięcia Ormuzu będą się utrzymywać również po zakończeniu wojny.
Nagłówek z Financial Times…
Dlaczego Ormuz będzie nas prześladować długo po zakończeniu tej wojny
I dalej stwierdza…
Trump nie jest w stanie ponownie otworzyć tego ważnego szlaku morskiego, ogłaszając zwycięstwo i odchodząc. Zamiast tego jego wojna z Iranem – a konkretnie kwestia Cieśniny Ormuz – zdefiniują resztę jego prezydentury i mogą dręczyć jego następców.
Dzieje się tak, ponieważ zamknięcie cieśniny stwarza zarówno natychmiastowy kryzys, jak i długoterminowy dylemat strategiczny. Obecny problem polega na tym, że im dłużej jest ona zamknięta, tym większe jest zagrożenie globalną recesją. Przyszły dylemat polega na tym, że Iran zdaje sobie sprawę, że kontrola nad Cieśniną Ormuz daje mu całkowitą kontrolę nad światową gospodarką. Nawet jeśli na krótko rozluźni swoją kontrolę, może ją ponownie zacieśnić w przyszłości.
Widzicie?
W ruchu rodem z filmu „Wag the Dog” [idiom. odwracanie uwagi -AC] ubezpieczyli tę narrację przed każdym, czy to przed Pezeshkianem/Trumpem/Hegsethem/Netanjahu, czy przed każdym, kto nagle stwierdzi, że wojna się skończyła i w ten sposób pokrzyżuje plany.
Mówią nam, że nawet jeśli to się stanie, nawet jeśli strony dojdą do porozumienia i zakończą działania wojenne, to i tak będziemy „prześladowani” przez Ormuz i będziemy „odczuwać skutki zamknięcia” długo po zakończeniu walk.
To wszystko wyjaśnia, prawda?
Zamknięcie Cieśniny Ormuz ma kluczowe znaczenie dla szerszego kontekstu.
Możliwe, że na czas nieokreślony.
Pytanie brzmi, co będzie dalej.
_________________
The Strait of Hormuz – A Very Strange Tug-of-War, Kit Knightly, Mar 18, 2026
◊
_____________
Gra „yes, and…” (tak, i…) to
kluczowa technika improwizacji i burzy mózgów, która buduje na pomysłach innych, zamiast je odrzucać. Polega na akceptacji propozycji partnera („yes”) i dodaniu do niej własnego pomysłu („and”), co wspiera konstruktywną współpracę i kreatywność, eliminując krytykę.