Chiński komunizm i rutynowi podejrzani

„Właściwe społeczeństwo to takie, które pozwala na swobodną wymianę między jednostkami, wzajemną pomoc, wspólne szczęście i radość wszystkich oraz wolność od kontroli ze strony nielicznych. Do tego dąży anarchizm.”

„Rządy współczesne są jednak organizowane przez nielicznych, którzy z kolei uchwalają prawa korzystne dla nielicznych. W ten sposób państwo jest niszczycielem prawidłowego społeczeństwa. Krótko mówiąc, dążymy do zniszczenia niszczyciela prawidłowego społeczeństwa”.

Zupełnie jasne jest, dlaczego ci, którzy pragną zniszczyć „właściwe społeczeństwo” na rzecz globalnej tyranii „komunistycznej”, chcieliby unicestwić alternatywę, jaką jest anarchizm.

Autorzy zauważają: „Historycznie rzecz biorąc, marksizmowi nie udało się zaistnieć w Chinach aż do rewolucji rosyjskiej z 1917 roku, kiedy to zwolennicy Lenina, wspierani finansowo przez rząd bolszewicki, rozpoczęli ataki na anarchistów w Rosji i sąsiednich krajach…”

„Nie ma lepszego sposobu na dostrzeżenie elementów autorytarnych w teorii komunistycznej, niż przeczytanie komunistycznych polemik skierowanych przeciwko anarchistom”.

◊

Tłumaczenie: AlterCabrio – ekspedyt.org

◊

 

Chiński komunizm i niezmienni podejrzani

Przejęcie władzy przez komunistów w 1949r. doprowadziło do brutalnego i morderczego ataku na życie Chińczyków, który był jeszcze gorszy od tego, którego doświadczyli Rosjanie pod rządami bolszewików.

W styczniu 1958 roku Mao Zedong [Mao Tse Tung], przewodniczący Komunistycznej Partii Chin (KPCh), zainaugurował drugi pięcioletni plan reżimu, znany jako Wielki Skok Naprzód.

Jak podaje Wikipedia: „Celem planu było wykorzystanie ciężkiego przemysłu do przyspieszenia produkcji surowców, takich jak stal, jako uzupełnienia wzrostu gospodarczego, podobnie jak w modelu radzieckim, który był czynnikiem decydującym o marksistowskiej polityce Chin Mao.

„Mao spędził dziesięć miesięcy podróżując po kraju w 1958 roku, aby zdobyć poparcie dla Wielkiego Skoku Naprzód i dokonać przeglądu postępów, jakie już osiągnięto. Wiązało się to z upokorzeniem, publiczną naganą i torturami wszystkich, którzy kwestionowali ten skok”. [1]

Ten gwałtowny „wzrost” i „rozwój” przemysłu, w wyniku którego ludzie zostali wciągnięci ze wsi do miast, okazał się katastrofą – miliony ludzi zmarły z powodu głodu, który nastąpił.

Autor Frank Dikötter szacuje, że w latach 1958–1962 liczba ofiar śmiertelnych wśród Chińczyków wyniosła ponad 45 milionów – około 7% z nich padło ofiarą tortur i zostało zabitych przez rząd, 2% popełniło samobójstwo, a 5% zmarło w obozach pracy Mao zbudowanych dla dysydentów. [2]

Opisuje surowe kary za drobne wykroczenia, takie jak pogrzebanie żywcem za kradzież garści ziarna lub utrata kłosa, a także napiętnowanie za wykopanie ziemniaka.

Tak zwana rewolucja kulturalna, która rozpoczęła się w 1966r., była szalenie okrutną próbą narzucenia „modernizacji” i zniszczenia wszystkiego, co tradycyjne.

Czerwona Gwardia Mao dążyła do unicestwienia „Czterech Starych Rzeczy” (starych idei, starej kultury, starych zwyczajów i starych nawyków), często poprzez profanację zabytków oraz miejsc kultu i religii. Dziesiątki milionów ludzi padło ofiarą prześladowań, a niekiedy masakr – zginęło nawet 2 miliony. [3]

Wcześniej wyjaśniłem, w jaki sposób reżimy bolszewicki, faszystowski i nazistowski – które również łączyły wściekły industrializm z autorytarnym terrorem – były kontrolowane przez byt, który nazywam ZIM, mafią syjonistyczno-imperialistyczną. [4] Ale kto mógł stać za koszmarną komunistyczną tyranią, która następnie opanowała Chiny?

Yitzhak Shichor z Uniwersytetu w Hajfie i Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie rzuca nieco światła na tę kwestię w fascynującym artykule opublikowanym w International Journal of China Studies w 2020 roku.

Pisze: „Żydzi byli głęboko zaangażowani w rewolucje komunistyczne w Europie, a przede wszystkim w Rosji, często zajmując kierownicze stanowiska. Jest to zrozumiałe, biorąc pod uwagę ich położenie demograficzne, rozległe wykształcenie i cierpienie na przestrzeni lat.

Jak jednak wytłumaczyć fakt, że odegrali oni również rolę w rewolucjach komunistycznych w Azji, a zwłaszcza w Chinach? Praktycznie nie było tam żadnych społeczności żydowskich, a ci nieliczni, którzy tam mieszkali, byli niemal całkowicie zasymilowani i w ogóle nie interesowali się chińską kulturą, historią ani polityką.

„Mimo to Żydzi (którzy przybyli z Chin) nie tylko brali udział w rewolucji, ale także pomagali ją rozpalić, a następnie pozostali lub dołączyli później”. [5]

Shichor (na zdjęciu) mówi o tych żydowskich uczestnikach: „Ich główną wartością dla rewolucji było przede wszystkim pisanie, tłumaczenia, komunikacja i publikacje. Chociaż wszyscy byli głęboko oddani chińskiej rewolucji komunistycznej, niektórzy z nich zostali uwięzieni – na lata – a czasami więcej niż raz. Mimo to nadal wierzyli w Komunistyczną Partię Chin, a nawet ją usprawiedliwiali”. [6]

Shichor wyjaśnia, że ​​marksistowska odmiana socjalizmu, która dotarła do Chin przez Japonię, początkowo wydawała się najmniej atrakcyjna dla chińskich intelektualistów.

„Uznane za zbyt brutalne, pojęcia „walki klasowej” były sprzeczne z tradycyjnymi konfucjańskimi wartościami harmonijnego i zintegrowanego społeczeństwa, a pogląd, że „robotnicy” reprezentowali klasę „powszechną” i „rewolucyjną”, nie był zgodny z przednowoczesnymi chińskimi wierzeniami…

„Jakakolwiek istniała opozycja społeczno-polityczna i radykalizm ideologiczny, nie były one artykułowane przez komunizm marksistowski, lecz przez anarchizm. Mao Zedong, jeden z założycieli, a później przywódca Komunistycznej Partii Chin (KPCh), do początku lat dwudziestych XX wieku uważał się za anarchistę”. [7]

Jednak wkrótce, dzięki wpływom bolszewików, na pierwszy plan wysunął się marksizm-leninizm, a Schichor ujawnia, że ​​„wielu głównych wysłanników radzieckich i Kominternu w Chinach było Żydami”. [8]

Analizuje znaczącą rolę Michaiła Borodina (1884-1951), urodzonego jako Michaił Markowicz Gruzenberg, stwierdzając, że zazwyczaj kojarzy się go z Nacjonalistyczną Partią Chin (Guomindang, Kuomintang), ale że „jego misją było ostatecznie i zasadniczo promowanie Komunistycznej Partii Chin”. [9]

Borodin (na zdjęciu) miał przyjąć typową dla komunistów postawę odcięcia się od jakichkolwiek korzeni etnicznych, ale ciekawe jest, że w wieku 16 lat wstąpił do Bundu (Ogólnego Żydowskiego Związku Robotniczego), organizacji, która kładła duży nacisk na tożsamość żydowską. [10]

Adolf Abramowicz Joffe (1883–1927), urodzony na Krymie w rodzinie żydowsko-karaimskiej i uczestnik rewolucji bolszewickiej, był ambasadorem ZSRR przy oficjalnym rządzie w Pekinie w latach 1922–1924 i „usilnie starał się przekonać Sun Jat-sena [nacjonalistycznego premiera-rewolucjonistę], aby zaufał Moskwie”. [11]

Shichor pisze: „Chociaż marksizm-leninizm istniał w niektórych częściach Chin jako teoria, przekształcenie go w zorganizowaną działalność rozpoczęło się od wysłanników Kominternu, na czele z Grigorijem Naumowiczem Wojtinskim [1893-1953], który zajmował się tworzeniem KPCh… już wówczas krążył pomysł utworzenia KPCh, ale nie podejmowano żadnych działań aż do jego przybycia w wieku 27 lat, w kwietniu 1920r.”

Według historyków Wojtinski, urodzony jako Grigorij Naumowicz Zarkhin w rodzinie żydowskiej w Newlu w Rosji, wywarł „ogromny wpływ na chiński ruch komunistyczny” – dodaje. [12]

W 1920 roku został zastępcą dyrektora Dalekowschodniego Biura Kominternu i wyjechał do Chin, gdzie spotkał się z Chen Duxiu i Li Dazhao, przyszłymi przywódcami KPCh.

Chociaż Chen bawił się ideą komunistyczną już w 1918 roku, pociągały go również inne idee (takie jak federalizm). Dopiero po spotkaniu z Wojtinskim (na zdjęciu) zaangażował się w komunizm, nie tylko w teorii, ale także, co ważniejsze, w praktyce.

„To właśnie po spotkaniach z Wojtinskim powstały pierwsze komórki komunistyczne – co najmniej siedem w różnych miastach i prowincjach, zanim powstała KPCh. Promowanie przez Wojtinskiego marksistowskich grup studyjnych nie tylko utorowało drogę do tworzenia komórek partyjnych, ale także do rozpowszechniania wiedzy marksistowsko-leninowskiej, której brakowało chińskim intelektualistom”. [13]

„Jego wpływ był odczuwalny nie tylko w pojawieniu się nastrojów antyamerykańskich wśród chińskich intelektualistów, ale także, co ważniejsze, w walce z anarchizmem i jego ostatecznym upadku”. [14]

Kluczową rolą przemysłowego i autorytarnego komunizmu zawsze było miażdżenie wszelkiej realnej opozycji wobec imperium chciwości, którego celom potajemnie służy.

Na marginesie, pewne spostrzeżenia na temat chińskiego anarchizmu można znaleźć w eseju Roberta Scalpino i George’a T. Yu.

Argumentują: „Anarchizm, niezależnie od jego utopijnych cech dla współczesnych Chin, był pod wieloma względami również naturalnie chiński. Stanowił drugą stronę konfucjańskiego, edukacyjnego, scentralizowanego, autorytarnego państwa. Był uczonym pogrążonym w kontemplacji i poza urzędem, chłopem poza zasięgiem pana, wędrowcem poza zasięgiem wyciągniętych rąk państwa. W istocie, był to niezniszczalny cel wszystkich ludzi w każdej epoce – całkowita wolność samorealizacji w granicach sprawiedliwości społecznej, w granicach własnych możliwości”. [15]

Przytaczają definicję anarchizmu, która ukazała się w czasopiśmie ruchu „Hsin Shih chi” („Nowy Wiek”) w 1907 roku: „Jednostka jest podstawową składową społeczeństwa. Razem z innymi tworzy wioskę, a z innymi wioskami tworzy się kraj. Społeczeństwo z kolei powstaje w procesie jednoczenia wszystkich krajów.”

„Właściwe społeczeństwo to takie, które pozwala na swobodną wymianę między jednostkami, wzajemną pomoc, wspólne szczęście i radość wszystkich oraz wolność od kontroli ze strony nielicznych. Do tego dąży anarchizm.”

„Rządy współczesne są jednak organizowane przez nielicznych, którzy z kolei uchwalają prawa korzystne dla nielicznych. W ten sposób państwo jest niszczycielem prawidłowego społeczeństwa. Krótko mówiąc, dążymy do zniszczenia niszczyciela prawidłowego społeczeństwa”. [16]

Zupełnie jasne jest, dlaczego ci, którzy pragną zniszczyć „właściwe społeczeństwo” na rzecz globalnej tyranii „komunistycznej”, chcieliby unicestwić alternatywę, jaką jest anarchizm.

Autorzy zauważają: „Historycznie rzecz biorąc, marksizmowi nie udało się zaistnieć w Chinach aż do rewolucji rosyjskiej z 1917 roku, kiedy to zwolennicy Lenina, wspierani finansowo przez rząd bolszewicki, rozpoczęli ataki na anarchistów w Rosji i sąsiednich krajach…”

„Nie ma lepszego sposobu na dostrzeżenie elementów autorytarnych w teorii komunistycznej, niż przeczytanie komunistycznych polemik skierowanych przeciwko anarchistom”.

W tym celu cytują wspomnianego Chena (na zdjęciu), głównego rzecznika chińskich komunistów. Opisał on naród chiński jako skorumpowany i zacofany, stwierdzając, że aby go uratować, konieczna jest „ścisła ingerencja” w sprawy gospodarcze i polityczne, „oświecony despotyzm”. Główną przeszkodą na drodze do tego celu był „leniwy, rozwiązły, nielegalny rodzaj wolnej myśli, który stanowi część charakteru naszego narodu”. [17]

Chociaż z mojej perspektywy wielu chińskich anarchistów w tamtym czasie z niepokojąco wielkim entuzjazmem podchodziło do „postępu” i „nauki”, Scalpino i Yu dodają: „Ch’en z zapałem rozwijał inny temat: anarchizm miał doprowadzić człowieka do powrotu do prymitywizmu. Ekonomicznie cofnąłby go do epoki rzemiosła. Politycznie cofnąłby go do czasów plemienności”. [18]

Chińscy rewolucjoniści zostali zabrani do ZSRR, aby poddać się bolszewickiemu praniu mózgu: w 1925r. pierwsza fala około 340 chińskich studentów – zarówno Kuomintangu, jak i Komunistycznej Partii Chin – przybyła do Moskwy, aby rozpocząć naukę na nowym Uniwersytecie Sun Jat-sena.

Pierwszym rektorem tej instytucji był Karl Radek (1885-1939), na zdjęciu, który urodził się jako Karol Sobelsohn w rodzinie żydowskiej we Lwowie na Ukrainie.

Shichor komentuje: „Jako rektor Uniwersytetu Sun Yat-sena musiał wywrzeć wpływ na chińskich studentów – zarówno lewicowych, jak i prawicowych… Jedno z jego zdań, opublikowane w 1925 roku i odnoszące się do perspektyw przejęcia władzy przez Komunistyczną Partię Chin, można z perspektywy czasu uznać za przepowiednię: w toku swoich rewolucyjnych zmagań chiński proletariat, wraz z drobną burżuazją, „będzie zmuszony na razie rozwijać siłę ekonomiczną ziemi w sposób kapitalistyczny””. [19]

Jak się dowiadujemy, wśród żydowskich aktywistów, którzy związali się z chińskim komunizmem, było wielu Amerykanów.

Jednym z nich był Sidney Rittenberg (1921–2019): „Pod wpływem swojego dziadka (ze strony matki), który był rosyjskim żydowskim rewolucjonistą, Rittenberg wstąpił do Amerykańskiej Partii Komunistycznej w 1940 roku, gdy miał osiemnaście lat”. [20]

„Kiedy przybył do Chin we wrześniu 1945 roku, wojna się skończyła… Zazwyczaj Chińczycy, których spotykał, nie wiedzieli, kim jest Żyd. Zaczął spotykać się z chińskimi komunistami i jako żołnierz, który mógł swobodnie się poruszać, wyświadczał im skromne przysługi – między innymi pomagając kilku działaczom podziemia w ucieczce przed policją”. [21]

„Pod koniec 1946 lub na początku 1947 roku Rittenberg został członkiem partii, zaaprobowanym przez czołowych przywódców komunistycznych, w tym Mao, Liu Shaoqi, Zhou Enlai, Ren Bishi i Zhu De. Był pierwszym obywatelem USA, który został członkiem KPCh. Jego głównym zadaniem było udostępnianie Zachodowi informacji o zwycięstwach komunistów – bagatelizowanych i ignorowanych poza Chinami”. [22]

Shichor opowiada, że ​​przez kilka miesięcy w 1967r. Rittenberg (na zdjęciu) był szefem Chińskiej Administracji Nadawczej (Radio Beijing) w czasie, „gdy rewolucja kulturalna przybierała paskudny obrót”.

Jego działalność w tym miejscu najwyraźniej doprowadziła do tego, że niektórzy „antysemiccy” krytycy narzekali, że „Rittenberg wykazuje wszystkie cechy, jakie od dawna przywykliśmy znajdować u Żyda”. [23]

Shichor opowiada, że ​​po powrocie do USA Rittenberg kontynuował swoją misję – „uczynić Chiny bardziej dostępnymi dla Zachodu” – ale tym razem odrzucił rewolucyjne gadanie na rzecz przesłania ekonomicznego. [24]

Wygląda na to, że Rittenberg udzielał wywiadów w programie 60 Minutes stacji CBS częściej niż jakakolwiek inna osoba, a jednocześnie założył firmę konsultingową dla amerykańskich firm prowadzących interesy w Chinach.

Shichor mówi: „Zaoferował swoje usługi, osobiste kontakty i znajomość chińskiego systemu, stając się pełnoprawnym kapitalistą, zarabiającym miliony dolarów. W ten sposób osobiście uosabiał połączenie, którego Chiny po Mao próbowały dokonać: socjalistycznej gospodarki rynkowej i kapitalizmu w systemie komunistycznym. Tę bezprecedensową innowację wprowadzali do Chin głównie ekonomiści pochodzenia żydowskiego”. [25]

Inną kluczową postacią żydowską w chińskim komunizmie był Israel Epstein (1915-2005), którego światopogląd Shichor opisuje jako „połączenie ortodoksyjnego judaizmu i europejskiego oświeconego modernizmu”. [26]

Otrzymał obywatelstwo chińskie i był jednym z założycieli pro-przemysłowego magazynu o nazwie China Reconstructs, w 1979r. obejmując stanowisko redaktora naczelnego.

Shichor dodaje: „W 1983 roku został przyjęty do Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej (CPPCC). Połowa z dziesięciu jej członków spoza Chin była kiedyś Żydami. Żydzi odgrywali konstruktywną rolę w większości chińskich mediów, skierowanych do świata zewnętrznego”. [27]

Kolejnym z takich propagandystów był Sidney Shapiro (1915-2014), który urodził się w rodzinie żydowskiej na Brooklynie w Nowym Jorku.

Po ukończeniu studiów dołączył do znanej żydowskiej kancelarii prawniczej z Wall Street. Opuścił Nowy Jork w marcu 1947 roku, nie z pobudek ideologicznych ani komunistycznych, lecz z nadzieją na poprawę znajomości chińskiego, jednocześnie starając się o pracę jako prawnik ds. biznesu w amerykańskiej firmie w Pekinie. Za pośrednictwem swojej niedoszłej chińskiej żony nawiązał kontakt z komunistami…

„Shapiro, wkrótce zatrudniony w Biurze Stosunków Kulturalnych z Zagranicą, został tłumaczem książek i broszur. Nadal upierał się, że «nie jest wielkim marksistą»”. [28]

„Na początku lat 60. Shapiro (na zdjęciu) w końcu doszedł do wniosku, że ma takie życie, jakiego najbardziej pragnął. Zdał sobie sprawę, że „w Pekinie mógłby wykonywać bardziej pożyteczną i satysfakcjonującą pracę niż w Nowym Jorku” i w 1963 roku złożył wniosek o chińskie obywatelstwo, które otrzymał kilka miesięcy później”. [29]

David Crook (1910-2000) urodził się w Londynie w Anglii, w rodzinie żydowskiej o wschodnioeuropejskich korzeniach.

Wstąpił do Partii Komunistycznej w 1936 roku, wyjechał do Brygad Międzynarodowych w hiszpańskiej wojnie domowej i został natychmiast „zwerbowany przez KGB”. Shichor ujawnia: „Zaczął szpiegować lewicowe „elementy”, które sprzeciwiały się Związkowi Radzieckiemu, a zwłaszcza Stalinowi… W maju 1938 roku, na rozkaz sowietów, wyjechał do Szanghaju… Oficjalnie wykładał literaturę na Uniwersytecie św. Jana, a później na Uniwersytecie w Suzhou. Nieoficjalnie szpiegował, zwłaszcza „trockistów””. [30]

Podczas II wojny światowej Crook (na zdjęciu poniżej) wstąpił do RAF-u i został oficerem, ale został zdegradowany, ponieważ „podejrzewano go o szpiegostwo na rzecz Sowietów” – zapewne słusznie! [31]

Po wojnie zamieszkał w Chinach i na początku lat 50. został prodziekanem Wydziału Anglistyki w instytucji, która później stała się Pekińskim Instytutem Języków Obcych.

Shichor wyjaśnia: „Nauczanie Crooka koncentrowało się na szkoleniu tłumaczy ustnych i pisemnych, którzy mieli eskortować zagranicznych gości, zamiast „marnować” czas na nauczanie literatury, którą uważał w najlepszym razie za „niepraktyczną”, a w najgorszym za „intelektualną”. Wielu z tysięcy jego uczniów „osiągnęło najwyższe stanowiska w ministerstwie spraw zagranicznych i na uczelniach””. [32]

Działalność propagandowa Crooka w latach 70. obejmowała trzymiesięczną podróż po świecie poza granicami państwa komunistycznego, „gdzie przemawiał na rzecz rewolucji kulturalnej i Chin”. [33]

Jak to ujął Shichor, drugim „brytyjskim Żydem, który stał się pełnoprawnym rzecznikiem prochińskim”, był Michael Shapiro (1910–1986).

Widzę, że tak naprawdę urodził się na Ukrainie, ale jego rodzina osiedliła się w East End w Londynie, a obywatelstwo brytyjskie uzyskał w 1931 roku. Wstąpił do Ligi Młodych Komunistów w 1931 roku, a do Komunistycznej Partii Wielkiej Brytanii w 1934 roku. [34]

Shichor mówi: „W 1949 lub 1950 roku wyjechał do Chin, podobno «na zaproszenie Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Chin i z polecenia Brytyjskiej Partii Komunistycznej» i został przydzielony do Biura Informacji Chińskiej”. [35]

„Michael Shapiro (na zdjęciu) nigdy nie wrócił do Wielkiej Brytanii. Aż do swojej śmierci w 1986 roku, przez łącznie 36 lat, pracował w agencji informacyjnej Xinhua i wydawnictwie Foreign Languages ​​Press, redagując angielskie komentarze dla Departamentu Wiadomości Krajowych i Służb Zagranicznych, a także tłumacząc dzieła Mao Zedonga i Liu Shaoqiego. To była główna misja zachodnich „ekspertów zagranicznych” – wielu z nich Żydów – jak pokazuje poniższe wydarzenie.

„Pod koniec 1959 roku Komitet Centralny KPCh podjął decyzję o utworzeniu zespołu, którego zadaniem byłoby przetłumaczenie czwartego tomu Dzieł Wybranych Mao na język angielski oraz rewizja przestarzałego angielskiego tłumaczenia pierwszych trzech tomów, wydanych w połowie lat 50.”

„Prace rozpoczęły się na początku 1960 roku, a ich autorami był zespół złożony z czternastu osób, z których dziewięciu było Chińczykami (naukowcy z wykształceniem na Uniwersytecie Oksfordzkim, urzędnicy Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Prasy Języków Obcych i Instytutu Języków Obcych), a pięciu obcokrajowcami: Sydney Rittenberg, Frank Coe, Israel Epstein, Sol Adler i Michael Shapiro – wszyscy Żydzi”. [36]

Jednakże wpływ Żydów na komunistyczne Chiny nie ograniczał się wyłącznie do kultury, jak z dumą podkreśla Shichor.

Pod koniec lat 70. XX wieku, gdy tylko postmaoistyczni przywódcy Pekinu zdecydowali, że nadszedł czas na szeroko zakrojone reformy gospodarcze (które niektórzy rozważali już na początku lat 50.), odbyły się dyskusje z zaproszonymi do Chin czołowymi zagranicznymi ekspertami ekonomicznymi. Celowo czy nie, większość z nich była Żydami. Historycznie Żydzi byli zazwyczaj kojarzeni z pieniądzem (kapitałem), na dobre i na złe. Uzdolnieni w handlu i bankowości, wykształceni, mieszkający w miastach, a jednocześnie bardzo mobilni, z globalnymi powiązaniami rodzinnymi – Żydzi reprezentowali nowoczesność i byli najważniejszą siłą napędową kapitalistycznego wzrostu i rozwoju. Sam Marks wyraźnie utożsamiał kapitalizm z judaizmem. Żydzi wyróżniali się również w badaniach: 40% wszystkich laureatów Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii i 51% wszystkich amerykańskich laureatów Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii było Żydami. Niektórzy z nich pomogli Chinom stać się drugą – być może wiodącą – światową potęgą gospodarczą. [37]

Wśród żydowskich „ekspertów” zaproszonych do czerwonych Chin w 1979r. znalazł się ekonomista Milton Friedman (1912-2006), który przyjął zaproszenie i odbył podróż. [38]

Shichor dodaje: „W 1979 roku Chiny odwiedziła kolejna delegacja. Na jej czele stał profesor Lawrence Klein z Uniwersytetu Pensylwanii (laureat Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii w 1980 roku), a w jej skład wchodzili profesor Irma Adelman z Wydziału Ekonomii Rolnictwa i Zasobów Naturalnych Szkoły Podyplomowej Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley oraz Kenneth Arrow z Uniwersytetu Harvarda (laureat Nagrody Nobla w 1972 roku) – wszyscy Żydzi”. [39]

Następnie w listopadzie 1988 roku chiński premier Zhao Ziyang spotkał się i zasięgnął rady u Amerykanina izraelskiego pochodzenia Stanleya Fischera (1943-2025), który wcześniej tego samego roku został głównym ekonomistą Banku Światowego. [40]

Fischer został zastępcą dyrektora zarządzającego Międzynarodowego Funduszu Walutowego, prezesem Banku Izraela i wiceprzewodniczącym Rezerwy Federalnej USA. Był również członkiem zarządu w Citigroup, starszym doradcą w BlackRock, „wybitnym członkiem” Rady Stosunków Zagranicznych i członkiem Grupy Bilderberg. [41]

Czy naprawdę nadal istnieją ludzie, którzy uważają, że wszystkie te globalne powiązania są przypadkowe i że sugerowanie czegoś przeciwnego oznacza szerzenie „antysemickich teorii spiskowych”?

______________

Chinese communism and the usual suspects, Paul Cudenec, November 16, 2026

◊

Więcej: Paul Cudenec

♦

[1] https://en.wikipedia.org/wiki/Mass_killings_under_communist_states#China
[2] Ibid.
[3] https://en.wikipedia.org/wiki/Cultural_Revolution
[4] Paul Cudenec, The False Red Flag,
https://winteroak.org.uk/wp-content/uploads/2024/03/the-false-red-flag–1.pdf
Paul Cudenec, ‘Benito Mussolini and the New World Order’,
https://winteroak.org.uk/2026/02/05/benito-mussolini-and-the-new-world-order/
Paul Cudenec, ‘Adolf Hitler and the zio-imperialist mafia’, https://winteroak.org.uk/2025/05/08/adolf-hitler-and-the-zio-imperialist-mafia/
[5] Yitzhak Shichor, ‘Combining Contradictions: Jewish Contributions to the Chinese Revolution’, International Journal of China Studies
Jewish Contributions to the Chinese Revolution Vol. 11, No. 2, December 2020, p. 183, https://ics.um.edu.my/img/files/IJCS-112-1Yitzhak-for-website.pdf Thanks very much to the reader who pointed me to this paper!
[6] Ibid.
[7] Shichor, pp. 184-85.
[8] Shichor, p. 186.
[9] Shichor, p. 187.
[10] Ibid.
[11] Shichor, p. 188.
[12] Shichor, p. 189.
[13] Ibid.
[14] Ibid.
[15] Robert Scalpino and George T. Yu, ‘The Chinese anarchist movement’,
https://libcom.org/article/chinese-anarchist-movement-robert-scalpino-and-george-t-yu
[16] Hsin Shih-chi, No.8, August 10, 1907, pp. 2-3, cit. Scalpino and Yu.
[17] See Ch’en Tu-hsiu, ‘Chinese Style Anarchism’, Hsin Ch’ing-nien, Vol.9, No. 1, May 1, 1921, pp. 5-6, cit. Scalpino and Yu.
[18] ‘Ch’en Tu-hsiu’s Third Reply to Ou Sheng-pai’, op. cit., pp. 140-41, cit. Scalpino and Yu.
[19] Shichor, p. 190.
[20] Shichor, p. 191.
[21] Ibid.
[22] Shichor, p. 192.
[23] Ibid.
[24] Ibid.
[25] Ibid.
[26] Shichor, p. 193.
[27] Ibid.
[28] Shichor, p. 194.
[29] Shichor, p. 195.
[30] Ibid.
[31] Ibid.
[32] Shichor, p. 196.
[33] Shicor, p. 197.
[34] https://en.wikipedia.org/wiki/Michael_Shapiro_(journalist)
[35] Shichor, p. 198.
[36] Shicor, pp. 198-99.
[37] Shicor, p. 200.
[38] Ibid.
[39] Shichor, p. 201.
[40] Ibid.
[41] https://en.wikipedia.org/wiki/Stanley_Fischer

◊

O autorze: AlterCabrio

If you don’t know what freedom is, better figure it out now!