Stworzę cię z moich marzeń
Z obrazów i ulotnych chwil
Z nocnej ciszy, kilku wierszy
Paru słów i szeptów twych
Z promieni słońca, burzy włosów
Ciepłego deszczu, miękkich fal
Z nadziei, smutku i radości
Z zapomnienia stworzę cię
I będziesz tańczyć w moich snach
Ubrana tylko w srebra blask
I zanim wstanie jasne słońce,
Obudzi się kolejny dzień
Ty znikniesz, jak księżyca cień
Ale ja znowu stworze cię.
Wiersz napisany dawno, dawno temu, kiedy o AI lub LLM (Large Language Model) nikt nie wiedział ani nawet pomyśleć nie potrafił.
Ale mamy teraz to za darmo i w zasięgu kliknięcia więc czemu nie skorzystać. Prezentuję powyższy wiersz w dwóch wersjach muzycznych. Proszę o komentarz, która lepsza, która bardziej wzrusza.
https://suno.com/s/7QKsvRvUm6t1lx54
https://suno.com/s/J4mvcS7agokYXGIm
_____________
Grafika artykułu: AI
Szanowni kierownicy tego portalu,
ponieważ zamieszczane teksty są przepełnione dużym ładunkiem mądrości (od której można zgłupieć), ciężką treścią, analizami które przynajmniej mnie wprawiają w depresję i defetyzm, nie będę się dołączał do tego chóru biadolenia i zgorzknienia tylko będę prezentował inne treści. Myślę, że to nada portalowi trochę lekkości, humoru i poezji.
Jeżeli takie wpisy nie pasują to proszę to napisać jasno i wyraźnie, ewentualnie przesuwać je do jakiejś “piwnicy z węglem”.
Litości! Tu jest Redakcja. To nie PGR! :)
‘Taki mamy klimat’.
Litości! Tu jest Redakcja. To nie PGR! :)
A ja myślałem że Pan starszym oborowym.
Jesteś człowieku bucowaty.