Chów wsobny (kojarzenie osobników spokrewnionych ze sobą), znany jest też z historii rodów ludzkich, w tym królewskich, i zapewne doprowadził do upadku dynastii Habsburgów. Swoisty „chów wsobny” znany jest też z domeny akademickiej, gdzie przez lata panują nieraz dynastie uczonych, z dziada pradziada na tym samym uniwersytecie. W ostatnich dziesięcioleciach krewni akademików rekrutowani byli na stanowiska i awansowani w ramach ustawianych na nich konkursów. Niespokrewniony nie miał szans, bez względu na kompetencje. Przywiązanie do jednego akademickiego miejsca pracy istnieje także wśród osób niespokrewnionych, którzy całe swe życie akademickie od studenta aż do profesora, rektora, spędzają na tej samej uczelni. Taki stan rzeczy zresztą stanowi najlepszą rekomendację kandydata w wyborach na rektora. Miejscowy kandydat zna najlepiej uczelnię, problemy, kadrę, ma układy. Ale czy to daje szansę na osiągnięcie wysokiego poziomu nauki? Na pewno nie. To jest patologia, prowadząca do degeneracji, tworzenia pajęczyny akademickiej powiązanej nitkami pokrewieństwa, kumoterstwa, interesów i jest to droga do osłabienia potencjału naukowego, stagnacji i konformizmu. Niestety z tej patologii jakoś środowisko akademickie nie chce zrezygnować. Wystarczy przypomnieć opór środowiska przed ustawami antynepotycznymi, chyba nie mniejszy niż przed lustracją środowiska akademickiego. Ostatnio w ramach walki z klimatem wprowadza się natomiast projekty niskoemisyjnej mobilności akademików, co jakoś współgra z chowem wsobnym. W końcu przeżywanie życia na jednej uczelni zmniejsza wybitnie mobilność akademików i stają się oni niskoemisyjni. Czy to jest remedium na zmiany klimatyczne, można wątpić. Nie ma jednak wątpliwości, że mobilność to warunek rozwoju. Brak mobilności i dopływu nowych kadr osłabia potencjał naukowy instytucji, przekształcającej się w klub wzajemnej adoracji. Jeśli chcemy nawiązać do poziomu dobrych uczelni zachodnich, musimy zlikwidować akademicki chów wsobny. Utrzymując go i niskoemisyjną mobilność akademików, klimatu nie ochłodzimy, ale uczelnie zdegradujemy.
Nie znam się na domenach akademickich , ale prawdą jest , że przy korycie są
wciąż te same ryje.
Ma Pan w pełni rację. Dołożę tutaj moje skojarzenia zainspirowane niedawną notką Wawela „Fetor duszy” – https://ekspedyt.org/2025/09/01/fetor-dusz/
Pisze Pan:
„Ostatnio w ramach walki z klimatem wprowadza się natomiast projekty niskoemisyjnej mobilności akademików, co jakoś współgra z chowem wsobnym. W końcu przeżywanie życia na jednej uczelni zmniejsza wybitnie mobilność akademików i stają się oni niskoemisyjni”.
Nie. Nie staną się. Ich stan wiąże się z fetorem dusz. – Spalenie paliwa na przeprowadzkę będzie znikome wobec konieczności wietrzenia i mycia dusz akademików wydzielających fetor z powodu już nikłego stanu ich mobilności.
– Bo niska mobilność to i brak wystarczającego wietrzenia i natleniania. A brak wietrzenia (i natleniania organizmów żywych), czy ogólnie wymian tego co zużyte na nowe i sprawne to nie tylko choroby, śmierć i problemy społeczne i polityczne, ale problemy duchowe – np ze ze sprawiedliwością, naturą (prawością) życiem (moralnością) i człowieczeństwem ale zwłaszcza z alienacją władzy i jej przechodzeniem do terroryzmu i tyranii, aby traktowanej jak łup wojenny władzy raz zdobytej nie oddać nigdy.
Podobnie brak dopływu nowych kadr akademickich i odpływu starych, to rzeczywiście odpowiednik chowu wsobnego przekazującego potomstwu geny uszkodzone, ale również to odpowiednik braku dopływu wody czystej do gnijącego od środka stawu i odpływu wody gnijącej wraz z mułem toksycznych resztek tworzących dno, gęstym i już hamującym mobilność w stawie i odpływu pozbawionej tlenu do oddychania wody – wody śmierci wydzielającej fetor.
Mamy tu wielkie podobieństwo nauki do ducha ludzkiego, akademii do duszy ludzkiej, a ciała ludzkiego do ciała nauczanego i każdej komórki tego ciała jakim są studenci.
– Przede wszystkim dusza ludzka jest tchnieniem życia czerpanym od Boga od chwili poczęcia ciała człowieka i utrzymywanym w stanie bezstratnym przez całe jego życie, gdyż dusza jest i ma pozostać nieśmiertelna. Obrazowo taki stan odpowiada znanemu z automatyki ujemnemu sprzężeniu zwrotnemu czyli stanowi samopodtrzymania, a więc utrzymywania typowych mu norm bez popadania w niedostatek czy nadmiar dóbr czy dowolnego czynnika regulowanego.
– W obu przypadkach braku samopodtrzymania może towarzyszyć im fetor – albo zastoju w aktywności (np. bieda jako niedostatek dóbr koniecznych) – na podobieństwo kisnącego stawu, albo gnicia nieużywanych nadmiarów (np. gnijącego pożywienia, czy rozkładających się zwierząt padłych z ich nadmiaru względem możliwości zapewnienia im wyżywienia czy wody lub ruchu przez głupich i nieodpowiedzialnych hodowców).
Od strony technicznej taki stan samopodtrzymania odpowiada duszy uczestniczącej w harmonijnie funkcjonującej wspólnocie ducha ludzkiego, duszy ludzkiej i ludzkiego ciała i jej związkowi z Bogiem jedynym, gdzie duch człowieka raduje się w Bogu, jego Zbawicielu, a dusza ludzka uwielbia Boga, jej Pana.
Taki stan samopodtrzymania chroni to co naturalne i ideowe, to co powinno trwać niezmienne, w tym moralne, bo ono nigdy nie zgodzi się na handle czy kompromisy w sprawach moralności (a nawet w sprawach natury ludzkiej i człowieczeństwa dojrzałego), a więc i życia, które jest w czasie i jednokierunkowe, a ewentualne błędy i straty niosą skutki nieodwracalne.
Dusza ludzka musi być wciąż aktywna i strzec norm substancji koniecznych dla każdej komórki ciała, zmiennych w zależności od istniejącej i planowanej aktywności, odpowiedniej dla sprawności każdego z jego organów.
– Dusza więc musi być wciąż w ruchu i to bezstratnym – ani nie zatrzymując nadmiernych rezerw pokarmu dla ciała, ani nie dając ciału więcej pokarmu jak posiada na ten cel i na swoje rezerwy konieczne.
O akademii też można powiedzieć, że przede wszystkim jest tchnieniem życia czerpanym od chwili przyjęcia pierwszych studentów do nauki przez fundatora Akademii traktowanej jako dobro wspólne narodu którego jest państwo a zarazem jego własność niepodzielna i niezbywalna, i że ma być utrzymywana w stanie dobrym i ideowym, wolnym od skażeń ideologicznych na zawsze.
Problem jest tutaj w tym, że naukowcy i nauczyciele akademiccy muszą być ideowi, a więc i wzorcowo moralni, w dalszym wychowywaniu młodzieży być pomocnikami rodziców, bo przyswajana wiedza naukowa musi znaleźć zakorzenienie w ideowym i moralnym wychowaniu.
– Inaczej taka wiedza będzie bezużyteczną strawą duchową serwowaną przez wydzielającą fetor duszę – Akademię.
Fetor duszy jest nie tylko informacją ostrzeżeniem dla ducha o najwyższym zagrożeniu możliwości śmierci ciała przez brak odpowiedniej mobilności duszy.
– W przypadku nauki – również przez brak odpowiedniej mobilności naukowców.
– Fetor akademicki jest ostrzeżeniem dla nauki i naukowców że zabraknie studentów przychodzących do Akademii po naukę i wiedzę obiektywną i niezmienną, i że nauka przestanie się rozwijać, a nawet będzie fałszowana pod potrzeby chwili dowolnych bandytów i ludobójców przy władzy;
– a zarazem będzie ostrzeżeniem dla narodu, że mu zabraknie elit ducha, bez którego naród zginie, gdyż duch zawsze poprzedza człowieka w drodze do jego celów.